Wijzijnweg.com

You are here:  Home > Links > 2015 > Mauritanië.
top
Page

Mauritanië.

 

Voor de foto's klik je  Hier.

Van 10 tot 13 Februari.

 

 Gereden Km 779.

 

Grensperikelen.

 

Rond de middag komen we aan de Marokkaanse kant van de grens aan. Er is bijna niemand te bespeuren.

Op enkele vrachtwagens na en een verwarde Duitse smokkelaar, zijn we de enige toeristen die van land willen veranderen.

We moeten in verschillende hokjes stempels halen, en zelfs de grens beambten weten zelf niet echt waar je, voor wat moet zijn.

Het gaat allemaal wel redelijk vlot en na een scan van de truck, mogen we de 3 km niemandsland doorrijden.

Dit is een piste met veel rotsen en bezaaid met autowrakken en andere spullen die men hier heeft achtergelaten.

Aan de Mauritaanse zijde van de grens is er wat meer bedrijvigheid en de fixers ( mannetje die je tegen betaling de grens over helpt) staan klaar om ons geld af te luizen.

Daar ben ik ondertussen immuun aan geworden en ik stuur ze wandelen.

Er blijkt een nieuw dokument uitgevonden te zijn en ik zou 50 euro moeten betalen om mijn wagen tijdelijk te importeren. Na een korte maar krachtige discussie met het opperhoofd wordt dit herleid tot 35 euro en zijn we enkele uren later klaar om Mauritanie binnen te rijden.

We rijden nog tot in Noughadibou en parkeren de truck daar op een camping.

We hadden plannen om een dagje in deze troosteloze stad te blijven, maar na wat rond te rijden met de moto hebben we besloten om maar gewoon verder te rijden naar Nouakchott.

We rijden relax de bijna 500 km die deze 2 steden van elkaar scheiden en worden regelmatig door een ijverige politieman te stoppen gebracht.

Steeds volgt hetzelfde gesprek, waar komen jullie vandaan en waar gaan jullie heen en hebben jullie een fiche ( dokument met de gegevens van de wagen en onszelf).

Wij denken dan, maar zeggen dit niet!!

Er is maar een weg en er zijn maar 2 steden waar denk je dat we vandaan komen en waar we heen gaan, dit zijn toch echt lompe vragen....

Tegen een uurtje of 4 komen we aan in de hoofdstad en stallen de truck in Auberge Des Nomades. De rest van de dag wordt er rust ingelast.

De volgende dag is het Visa dag, we regelen de Senegalese visa en die van Mali.

Dit gaat supervlot en beiden waren in halve dag geregeld.

We twijfelen nog over een dagje hoofdstad, maar het is ons te lawaaierig, te vuil en te weinig te beleven.

Dus we slapen lekker uit en de volgende dag wordt en naar Senegal gefietst.

Na een goede 200km en een prachtig natuurpark komen we aan in Diama, de betere dan Rosso.

Geen kat te bespeuren aan de grens, die Ebola heeft hier ook veel toeristen weggejaagd..

Om Mauritanie uit te rijden zou ik 3 keer 10 euro moeten betalen, maar dit wordt herleid tot 1 keer, wat nog in feite te veel is.

Om Senegal binnen te rijden rippen ze me 20 euro af voor een brug over te rijden, maar dit is het enige wat ze aan mij verdienen.

De 2 pasavant's die ik nodig heb om in Dakar mijn Carnet te laten afstempelen, krijg ik vlot van een vriendelijke douane beambte die ik natuurlijk in de hemel prijs voor zijn verrichte diensten. ( NVC)

Na het afrekenen van de correcte prijs ( 10 euro), rijden we goedgezind Senegal binnen.

Als je de verhalen hoort van de grensovergang in Rosso dan is wat we net hebben meegemaakt een Walk in the park.....Diama you where nice to us.....Thanks!!!

We rijden nog tot net voorbij St Louis en zoeken de 7Palava Camping op.

Daar worden we vriendelijk onthaald door de Duitse Cristina en haar man. De campng ligt knal aan het strand en dit is geen verkeerde plek om te verblijven.

 

 
« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login