Wijzijnweg.com

You are here:  Home > Links > 2010 > Noord India
top
Page

Noord India

Van 8 april tot 25 april.

 

Kilometers gereden:  3645km.

 

Voor de foto's klik     hier.

 

 

 

Amritsar.

 

We slapen aan de Pakistaanse kant van de grens en moeten ons niet haasten, want de grens gaat maar open op 9,30h. Dus loop ik wat rond te kijken en probeer wat water te versieren voor onze camper. Na lang zagen krijg ik een slangetje aangereikt en kunnen we onze tank vullen. Als hij bijna vol is stopt de pomp, en de uitleg van de man is dat er geen stroom meer is. Oké we hebben toch een bijna volle tank. Om 9,30h ga ik met onze carnets en paspoorten naar een modern grensgebouw en een man die bijna in slaapt valt tijdens zijn handelingen regelt op zijn gemak onze papieren. We rijden door het grensceremonie gedeelte en aan de Indische kant van de grens is het ook vlug geregeld en we kunnen het land binnen. We rijden een 20 tal km verder naar de stad Amritsar en parkeren de wagen knal in het centrum net voor een grote parking, die te laag is voor ons om binnen te rijden. We staan hier niet goed, maar wel centraal en we hebben internet in de truck. We kijken onze mail na en duiken dan richting Golden Tempel, hier op nog geen kilometer vandaan. De temperatuur loopt aardig op en het is van zwetegem geblazen. Ik wou al mijn korte broek aan, maar in de tempel mag dat niet en ik loop hier dan natuurlijk wat warm aan. De tempel is wel de moeite, al zijn we niet zo tempelgericht! Er loopt volk, nie normaal! De tempel staat midden in een grote vierkante vijver, je kan er helemaal rond lopen,zo doen we ook nog eens een wandeling. We nemen de Indische religieuze gebruiken in ons op en moeten toch soms wel even slikken. Als je de tempel binnen komt moet je blootsvoets door een bad met water en daar drinken de meesten ook nog een slokje van Eh!! wel vies!! maar ja t' zal wel heilig water zijn zeker.

Na de tempel nemen we een moto riksja en laten ons naar het toerist bureau rijden. Wel een beleving op zich in dat verkeer hier.

De toerist info sluit om 5  en het duurt even voor we begrijpen dat de man die ons uitleg probeert te geven eigelijk alleen maar de oppasser is van het bureau, haha hoe dom zijn we wel!! De riksja Driver die ons natuurlijk veel te veel gerekend heeft voor de rit wil er ons nog eens opleggen en staat buiten te wachten om ons terug te brengen, voor  een beetje minder, hij moet toch terug rijden, dus! We vertellen hem, dat we naar het moderne stadsgedeelte willen, om wat inkopen te doen, en hij verstaat er geen reet van. Hij brengt ons naar een hotel waar ze engels praten en daar zitten 2 Indische jonge mannen die ons zelf met hun auto (ook wel eens een beleving in het verkeer hier) naar het Alfa 1 shopping center brengen. Dit hypermoderne shopping centrum is pas een maandje open en ziet er goed uit. Onderaan  zit een grote supermarkt en die willen we nu net hebben.

We kopen wat spullen die je in de straat niet vindt en nemen een moto riksja terug naar de truck.

We plannen onze tocht door India op de kaart en beslissen om er morgen aan te beginnen. India is een groot land en het is niet zo simpel om een rondrit uit te stippelen, maar met wat info van de andere reizigers komen we er sneller uit dan we verwacht hadden.

 

 

Abohar.

 

Goed geslapen en niet lastig gevallen door nieuwsgierige Indiërs. Ik wissel nog wat geld in de bank en we vertrekken, richting Jaiselmer. Dat is onze eerste bestemming. Het ligt toch wel op een 900km van hier en het zal wel een paar dagen rijden zijn, maar ondertussen genieten we van het Indische landschap, en de dorpen en steden waar we doorrijden. We rijden een kleine 300km en stoppen dan net voorbij Abohar. We parkeren de truck op een 24 uren open zijnde benzinepomp en nemen de moto uit om naar Abohar te rijden. We willen Indisch eten en onze site nog wat updaten. De weg is recht en niet ingewikkeld en we laten de GPS in de truck liggen, een vergissing blijkt achteraf! We rijden naar het centrum en het is een klein stadje, voor Indische begrippen. We zoeken een goed restaurantje en eten fantastische Indische keuken. Daarna worden we in het internet cafe geweigerd omdat we geen paspoort meehebben. Heb je dat al meegemaakt. Een man die er ook staat wenkt ons mee naar een ander internet cafe en daar wordt het ook gevraagd, maar als we uitleggen dat het nog in de wagen ligt en we het nooit bij hebben, worden we toegelaten. Gans het internet cafe is geïnteresseerd in onze reis en het kost me moeite om de tekst en foto's op de site te zetten, door al die constante vragen over onze reis. Maar ale het zijn wel vriendelijke mensen en we moeten zelfs niet betalen. Na nog een typische Indische afscheidszang begeleiden de eigenaars van de shop ons naar de goede weg.

Onze wagen staat aan het eerste benzinestation op de weg naar Ganganagar en dat kan toch niet moeilijk zijn hè. De weg is aards donker en de tegenliggers rijden allemaal met grote verblindende lichten. Het was ongeveer 3,5 km rijden, maar na die afstand zien we niets herkenbaar, voor zover je dan al iets ziet. Paniek slaat niet toe, maar Greetje wordt wel licht bezorgd.

Zo donker jong, niet normaal!! We zien eindelijk wat licht en het blijkt een restaurant te zijn. Een man die Engels spreekt zegt ons dat we moeten terug keren en na de spoorweg de eerste baan rechts nemen. We rijden die weg en na nog geen kilometer zien we terug licht en dat is ons benzinestation. Nooit rijden we nog zonder GPS weg van onze truck, klaar!

We duiken moe, maar voldaan in bed en slapen rustig en heerlijk!

 

 

Jaiselmer.

 

We nemen afscheid van de pomphouder en hij vraagt of hij even onze camper mag zien. We stemmen toe en hij en zijn vriend en andere vriend komen binnen. Als we hem terug buiten gewerkt hebben, staat hij er terug om zijn ander vriend te laten zien en we stemmen weer toe, maar zeggen dat dit de laatste is. Zo ge zegt zo gedaan, na 5 minuten staat hij daar weer met een vriend en we zeggen hem neen, t'is afgelopen! De Indische mentaliteit is helemaal anders dan de Europese en het lijkt wel of ze lak hebben aan wat je zegt. Ze blijven hetzelfde vragen zelf al zeg je neen, rare mannekes!!

We rijden verder richting Jaiselmer en het verkeer is toch wel opletten hoor, meer dan een keer moeten we echt stoppen op ons vak om een aanrijding te voorkomen. De vrachtwagens rijden nooit  helemaal op hun kant van de weg, en als jij niet over je lijn rijdt dan zetten ze zich nooit op hun kant. We hebben bij een wegversmalling bijna een zware aanrijding en moeten toegeven dat ze ergens in hun kop toch een visje los hebben. De vrachtwagens zetten zich ook half op de weg, om gewoon een uurtje of 2 te slapen, en op een bepaald moment moeten we zo hard in de remmen, omdat de tegenligger doorrijdt, waar er een Indiër staat te slapen langs de weg, echt niet normaal!! Hier heerst er een andere wegcode dan in elk ander land. Normaal gesproken zou een Indiër in Europa binnen de 10 minuten in het verkeer, een paksken slaag krijgen, van verschillende andere chauffeurs. Maar hier is dat allemaal normaal en kijkt er niemand van op.

Na 500km te hebben gereden, stoppen we op 100km van Jaiselmer langs een benzinestation, om te slapen. Het is 1800h en we gaan eten maken en de avond rustig doorbrengen in de wagen met de airco aan 24 graden, terwijl het buiten 43 graden is.

 

Het was zo warm dat we bijna niet geslapen hebben, de temperatuur koelt normaal s'nachts af, maar deze keer niet dus!!

Het bleef een gezellig rond de 33 graden en dat is toch moeilijk slapen. Onze airco werkt wel goed, maar de motor moet draaien en we kunnen dat wel enkele uren maar niet gans de nacht.

We rijden verder nog een honderdtal km en komen in Jaiselmer aan. We parkeren de truck beneden aan de stadsrand en halen de tweewieler uit. Dit is echt een gemak, een moto, je kan er overal mee komen en we rijden tot helemaal in het fort binnen. Jaiselmer is een gesloten burcht, waar mensen nog steeds leven en het is mooi om de smalle straatjes en de prachtige gebouwen te ontdekken. We spenderen er bijna gans de dag en zijn van plan om een kamelen tocht te maken, maar vinden het echt te warm, het is plus 43 graden in de schaduw!! We zitten in Jothpur wel op de kamelen. In de late namiddag rijden we verder richting, Jothpur en Udaipur, waar we morgen heen gaan. We parkeren op een 100km van Jothpur op een benzinestation en hebben onze tweede slapeloze nacht door de grote hitte!

 

 

Udaipur.

 

In India is er een bacterie, die 70% van de reizigers oploopt en je krijgt er de vliegende schijterij van. Gisteren hadden we er ook van en we lopen nu van wc naar wc. Gelukkig hebben we er steeds eentje in de truck!

We rijden dan ook Jothpur gewoon voorbij, want we kunnen toch niets doen voor de moment. We besluiten om door te rijden naar Udaipur en hopen dat de Immodium dan begint te werken en we enkele uren zonder wc kunnen en ons wat beter voelen.

We zoeken reeds een week naar een was station, omdat de truck echt een wasbeurt nodig heeft, het is een maande geleden.

Uiteindelijk , als iemand ons naar een was station brengt, snappen we waarom we er geen gezien hebben. Het was gebeuren is heel primitief en is gewoon een bak met water en een daarop aangesloten pomp die hoge druk levert, en het water is hier bijna stomend dus!! Zeer primitief, maar na de wasbeurt blijkt het wel redelijk effectief. Het verschil is natuurlijk heel groot, onze wagen was nog nooit zo vuil geworden. Met een blinkende MAN rijden we door, richting Udaipur.

De wegwijzers in India zijn dun gezaaid en regelmatig moeten we de weg vragen. Op een 130km van Udaipur rijden we door een verkeerde aanwijzing een chorktcut naar de autostrade, richting Udaipur. De weg is kut, maar loopt door een natuurreservaat en we zien er voor ons geld. Langs de weg in de bomen zit het vol met apen, sommigen hebben baby's en het is mooi om te zien.

Ze zijn niet bang en lopen niet weg, we kunnen ze zelfs wat noten voederen. Na 2 uur gereden te hebben op nog geen 60km komen we aan de autostrade. Eindelijk weer goede weg, wat een dag!! Na nog geen 5 km rijden zie ik een kleine steen, links op mijn wegheft en rij erover, er volgt een klap en een zwaar sissend geluid en de wagen begint te slingeren. Ik zet hem vlug aan de kant en tegen die tijd is de linker voorband reeds helemaal leeg gelopen. Dit ontbrak er nog aan. Onze eerste platte tube met de truck. Gelukkig komt er van alle hoeken direct hulp en na nog geen half uur ligt mijn voorband reeds op de Indische operatietafel van een banden dokter even verderop. Het duurt wel even, want dit is hier nog op de oude wijze, maar na een uurtje of zo is de band weer opblaas klaar. Jammer dat hij nog steeds lekt en we moeten in het aards donker het reservewiel van het dak halen en deze monteren. Ik heb dat reeds een paar keer geoefend en het gaat zeer vlot. We rijden tot aan de bandendokter en slapen daar aan zijn deur. Morgen leggen we het oude wiel terug op het dak en rijden naar Udaipur waar ze het wel kunnen maken zegt hij?? We zien het wel. De temperatuur is hier van betere orde, omdat we op 800m hoogte zitten en we slapen beiden als rozen.

 

 

De volgende dag worden we wakker en de bandendokter brengt onze kapotte band. Ik mag weer aan de winch draaien en in geen tijd ligt het kapotte wiel terug op het dak van de cabine. We betalen de man, 1200 roepie (25€) en rijden naar een ander betere banden centrale in Udaipur. Daar begint het verhaal helemaal opnieuw, band van het dak, band repareren, nieuwe band op dak en oude band terug op truck. Gans deze operatie duurt toch wel een uurtje of 3 en de man rekent zijn uren, 2200 ruupie zegt hij zonder schroom. Voor die prijs doen ze het zelf in Europa zeg ik hem, ja maar hier is het warm en ik heb gezweet, dat is jouw probleem 1500 ruupie is het maximum dat ik daarvoor betaal en dan heb je me al bestolen zeg ik hem. Na wat zagen gaat hij akkoord en we bollen verder. Blijkbaar is onze band toch goed hersteld want hij blijft op druk.

We rijden naar een meer in de buurt en parkeren onze truck, de moto eruit en wij naar het centrum, op een 3 km. De brandende hitte is bijna niet te houden en zelf op de moto koel je niet af, maar verbrand je verder. Het voelt als een langzaam smeltproces, we moeten schaduw opzoeken. Het is 1400h en het heets van de dag, gelukkig vinden we in het oude stadsgedeelte een lekkere Duitse bakker met een frisse gebruiksruimte. We eten voor het eerst in weken terug brood en het smaakt.

Er zitten verschillende andere toeristen en we praten een hele tijd voor we naar het paleis rijden hier wat verderop.

Ons bezoek aan het paleis ronden we af met een fris drankje in de airco gekoelde cafetaria, naast de paleisuitgang.

We gaan nog wat shoppen in het oude stadsgedeelte en ontmoeten er terug toeristen waar we deze middag mee gesproken hebben. Hun gaan naar de Sunset kijken van op een berg hier in de buurt en we rijden gewoon mee met onze tweewieler.

We ontmoeten er 4 Belgische mensen met een Belgische begeleider en geraken aan de praat over India. We besluiten om samen nog iets te eten in de oude stad en het wordt een gezellige avond. Het is 2200h als we aan onze truck komen. Het is 36 graden binnenin. We zetten de airco aan en gaan nog een wandeling maken. Na een uurtje staat de temperatuur op 31 graden en gaan we naar de truck. We spelen nog een spelletje rummi cup tot 29 graden en proberen dan te slapen. Greetje lukt het, maar ik lig nog een hele tijd wakker, we worden niet gestoord, maar liggen hier ook niet rustig.

 

 

 

Greetje sliep als een bosje rozen, maar ik heb bijna niet geslapen, gans de nacht liggen waken. We besluiten om nog een dagje in Udaipur te blijven en rijden met onze tweewieler naar het centrum. We ontbijten terug bij de Duitse bakker en gaan dan even op internet onze mail bekijken en de site wat updaten. Rond de middag eten we in een, door Sebastian aangeraden restaurantje aan de rand van het bijna uitgedroogde meer. Ze noemen dit hier het Venetië van het Oosten, maar met het weinige water dat er hier nog overblijft is dat wel een overstatement. Toch is er hier een speciale sfeer en genieten we van deze stad.

We hebben gisteren Samantha ontmoet en zien ze hier vandaag terug, ze rijdt op een oude Royal Enfield moto en valt wel op als vrouw hier in Udaipur.. Ze is sympathiek en woont hier reeds 4 jaar. Ze doet haar verhaal en verteld hoe ze verliefd is geworden op India en speciaal op deze stad.  Ze wil hier niet meer weg! Waar zij verblijft is er een zwembad en het verkoelende water doet wonderen met ons overhitte lichamen. Dit moeten we meer doen! Tegen de late namiddag rijden we terug naar de truck en het is reeds donker als we verder rijden. We willen niet verder rijden, maar zoeken wel een andere plaats om te overnachten, want aan het meer was mooi, maar veel te veel volk. Als overdag rijden reeds gevaarlijk is in India, en geloof me dat is het!!.  Dan kan je je voorstellen dat het s'nachts nog veel erger is. De meeste zware ongelukken gebeuren dan ook s'nachts. De vrachtwagens rijden allemaal met hun grote lichten, tenminste deze die er hebben, de rest rijdt zonder licht. Je moet gewoon geweldig uitkijken en dan nog is het bijna onmogelijk om lang s'nachts te rijden zonder aanrijding. Toen we op een bepaald moment een kruising overreden keken we enorm uit voor alles wat er rondreed, en overzagen een man met een rolstoel die gewoon op ons vak op de weg aan het rijden was. Greet riep net op tijd, Pas op!! of we hadden er gewoon over gereden. Na een tijdje rijden en zweten van de stress, stoppen we bij een benzinestation waar ze ons meer dan graag laten overnachten.

 

Jaipur.

 

Vandaag gaan we 400km naar Jaipur rijden, en het is grotendeels snelweg, dus zal het lekker rijden worden, dachten we!!

Wat een klote land, en bevolking!! De snelweg is 4 vakken of 6 vakken 2 of 3 op en 2 of 3 af. De vrachtwagens rijden 40km per uur en een snelle vrachtwagen 60km per uur, een trage rijdt er 20km per uur. Ze rijden allemaal rechts op het snelle vak!!

Op ierdere vrachtwagen staat achteraan geschreven Blow Horn of Horn Please. De bedoeling is dat je toetert om aan te geven dat je voorbij wil. Het duurt een uur voor hij gehoord heeft dat je aan het toeteren bent en dan duurt het nog een eeuwigheid voor hij van vak veranderd is. Wat een klote volk!!! Ik heb meer dan eens zin gehad, om er eentje uit zijn vrachtauto te kloppen!!

Maar we blijven relatief kalm en steken ook heel veel vrachtwagens gewoon links voorbij. De weg is een tolweg, maar we hebben reeds verschillende tolwegen gehad en bij het tonen van onze carnet de passage mogen we doorrijden zonder te betalen. Soms met wat aandringen en overtuigingskracht, soms gewoon zonder meer. Alleen bij 1 tolweg moeten we betalen, omdat hij privé blijkt te zijn. Al de andere zijn van de staat, die zijn gratis voor ons. Leuk meegenomen!

Wat je hier ook tegenkomt is gewoon op het rechtervak een spookrijder, niemand vindt dit abnormaal en iedereen doet alsof dit mag, zelfs de spookrijder zelf pinkt met zijn lichten om te zeggen hier ben ik, pas op niet op het linker (traag vak), maar op het rechter, waar wij dan aan 90 km per uur afkomen. Niet alleen vrachtwagens zelfs Olifanten kom je ertegen, nu denk je dat ik gedronken heb, maar niets is minder waar. Opeens zagen we een Olifant, met bereider op ons rechtervak, alle wagens in de remmen en de man kreeg briefjes geld die de olifant aannam en aan hem gaf, een soort geluk's brenger, dat heb je hier wel nodig, Allo!!! Greetje gaf de olifant noten, ha ha!

Na 400km snelweg stress komen we in Jaipur aan. We stoppen bij een benzinestation, maar de eigenaar is zo een lul dat we uiteindelijk verder rijden richting Agra waar we morgen heen gaan. Net buiten de stad, vinden we dan een perfecte plaats om te overnachten. In India is het niet zo belangrijk waar je staat, het is er bijna overal veilig, maar wel belangrijk dat je een plaatsje zoekt waar ze je gerust laten. En op een benzinestation zorgt de eigenaar er meestal voor dat je een rustige nacht kan hebben en de voorbijgangers of klanten je gerust laten. Nu moet ik eerlijk zeggen, wij zijn hier nu reeds 10 dagen en er heeft ons nog niemand lastig gevallen. Van andere reizigers weten we dat het soms heel erg is en ze je gewoon niet gerust laten, we zien het verder wel!

Als ik de moto uit zijn stal haal, vallen alle monden open en zwelt de menigte kijkers aan per seconde.

Ze komen uit alle hoeken gekropen om het spektakel aan te kijken, maar dat zijn we reeds gewoon, het is overal zo waar wat volk aanwezig is. We rijden naar de stad op een 4km en horen het woordje Mac Donalds vallen, JE JE!! Dat gaan we uittesten. Na een hectische rit door de stad, zitten we lekker onze vegetarische cheeseburger op te eten. Kip is het enige vlees hier en de hamburgers zijn gemaakt van falafel, maar niet slecht.

We lopen nog wat te shoppen in de oude stad en kopen een ventilatortje om de temperatuur in onze camper te bedwingen.

Dan rijden we terug naar onze slaapplaats en is het weer alle monden met de zwaartekracht naar beneden als ik de moto terug op stal zet.

Samantha van Udaipur heeft ons een Indische airco truk geleerd en hij werkt perfect. Je neemt een dunne katoenen doek, die ze hier rond hun lijf wikkelen, als kleed. En je drenkt hem in water. Dan wikkel je deze doek rond je lijf en je slaapt super koel. In het begin voelt het wat raar, maar na een tijdje is het de beste afkoeling die je kan dromen. De koelte duurt ongeveer 2 tot 3 uur en als je voor die tijd niet in slaap gevallen bent, maak je hem nog eens nat.

S'morgens wordt je wakker en je lijf voelt nog koel aan, heel goede tip, Samantha, Thanks!

 

Agra.

 

Met ons nat velleken hebben we super koel geslapen en het is hier nodig, want om 8 uur s'morgens is het al een frisse 40 graden.

De weg naar Agra is 250 km en we hebben dus alle tijd vandaag. De temperatuur loopt op tot 46 graden in de schaduw, en onze airco maak  overuren. De weg in het begin, is autobaan 4 vakken en we verheugen ons op een mooie rit, maar dat loopt anders af!

Na een 50tal km veranderd de weg van autobaan,naar slechte onberijdbare smalle boeren baan. Op de koop toe volgeladen met voortkruipende vrachtwagens. Deze zijn dan zo erg geladen dat ze niet te veel willen uit wijken, en dan moet jezelf de kanten uit kuisen en je truck stuk rijden op de dikke takken, langs de kant. Mijn carrosserie is langs de linkerkant helemaal geschonden, jammer! De weg is zo slecht dat we zo traag vooruit gaan dat we zelfs in Agra niet geraken na 7 uur rijden. We zijn het zo zat dat we op 40km voor Agra gewoon de truck parkeren aan een Mac Donalds en het een dagje noemen. Wat een stress land, voor ons dan hè, want die Indiërs trekken zich daar geen reet van aan en lachen constant met alles wat er gebeurt. Ofwel zijn dit zeer positieve mensen, ofwel zo gestoord dat ze het niet snappen, misschien is het een combinatie.

We draaien 2 wasjes en eten ons buikje rond met Veggieburgers, dan ons velleken aan,de natte doek, en maffen, morgen rijden we verder in dit knettergekke land!

 

Thai Mahal, Agra.

 

We rijden een 30 tal km verder en komen in Agra aan, er is buiten de Thai Mahal verder niets te zien in deze stad, maar alleen voor de Thai Mahal zou je hier al naar toe komen. Het is een van de 7 wereldwonderen. We rijden onder een lage spoorwegbrug door en de volgende brug, zegt mijn camera op het dak dat we te hoog zijn. Greetje stapt nog even uit om zeker te zijn, maar de camera liegt niet. We moeten terug rijden, er staan honderden auto's achter ons en zelfs met de hulp van een politieagent kost het ons alle moeite om de Indische verkeersgekken te overtuigen dat ze ons moeten doorlaten. We parkeren de truck net voor de brug en nemen de tweewieler, om het laatste stukje af te leggen. De temperatuur loopt al aardig tegen de 44 graden en we verschroeien bijna op de moto, in plaats van af te koelen. Vandaag is het wereldwijde Unesco dag en mag iedereen gratis binnen.

De ingang is normaal 30€ voor 2 personen. Aan de ingang staat een rij van wel een kilometer, en er benaderd ons een mannetje die ons voor 12 € direct binnen helpt. We dingen af naar 4 €, want we hebben geen zin om 2 uur in de brandende zon te staan wachten. De afspraak is dat hij ons binnenbrengt zonder in de rij te staan. We lopen naar de zuidingang en de politie stopt hem en we moeten gewoon ook in de rij gaan staan. Het duurt wel niet zo lang voor we binnen zijn, maar dat was niet de afspraak. We zeggen hem dat we er wel de helft voor willen betalen, maar hij wil meer. Ik zeg hem de helft of niets en hij is niet akkoord. Ok dan niets!!! Hij zaagt nog een heel eind aan onze kop, tot ik hem zeg dat hij nu echt moet opkrassen. Dan verdwijnt hij zonder geld, domme Indiër ik wil je betalen en je bent te stom om het aan te nemen!!

De Thai Mahal komt te voorschijn en inderdaad het is een indrukwekkend gebouw, die zijn weerga niet kent. We maken wat foto's en lopen verder door de grote tuin tot aan het gebouw zelf. Daar is het schoenen uit om de tempel te bezoeken. De vloer is zo heet dat Greetje haar voeten gewoon verbrand voor ze het gebouw bereikt. Ik loopt terug om onze schoenen, maar het is al te laat. De voetzolen zijn verbrand, Greetje weent haar wangen rood van de pijn. Een vriendelijke Indishe man schenkt zijn tennissokken aan haar om verder te lopen. We dragen onze schoenen in de tempel en doen ze aan bij het buiten komen van de tempel. Mijn poten zijn ook verschroeit, toen ik terug liep om de schoenen te halen. Normaal hebben ze hier van die plastieken om rond je schoenen te doen, maar door het uitzonderlijke vele volk waren er geen meer. We lopen terug en duiken een restaurantje binnen met airco. Het is ondertussen 46 graden in de schaduw geworden en Greetje is de wanhoop nabij. Gelukkig bekomt ze binnen bij de airco en na een uurtje of twee zijn we weer klaar om de sauna in te duiken.

Een verschroeiende rit brengt ons terug naar de truck, maar de airco in de cabine is de beloning! Bij het buiten rijden moeten we nog door een smalle straat om die ene brug waar we wel onder gereden zijn te omzeilen, want langs deze kant kunnen we er ook niet onder.  Het straatje is breed genoeg voor de truck, maar niet meer en er komt constant verkeer aan die niet begrijpt wat we willen, en moesten ze het begrijpen ze zouden net hetzelfde reageren, wat een stress!!

Uiteindelijk geraken we er door en we rijden verder richting Sexy Tempel, Kamasutra Tempel waar we morgen een bezoekje brengen.





Khajurago,

 

We doen er de rest van de dag over en stoppen ongeveer, halverwege. Het eerste stuk van de weg is redelijk goed, maar de volgende dag krijgen we weer een echte Indische weg voorgeschoteld, met meer putten en gaten, dan weg.

We rijden dan ook de hele dag om er te geraken. Het verkeer hier kruipt ons in de kleren en we raken elke dag meer gefrustreerd, gisteren nog, reedt een buschauffeur onze spiegel dicht. In een centrum met veel volk, reed ik helemaal links en hij bleef rijden, onze spiegel sloeg met een klap dicht, gelukkig was hij niet stuk. De man reed alsof er niets gebeurt was gewoon verder. Mijn bloed kookte en ik ben er even mee gaan praten en heb mijn woede dan maar op zijn spiegel eens uitgewerkt.

De meeste auto's klappen hun linkerspiegel dicht of hebben er zelfs geen, sommigen klappen beide spiegels dicht, gekker kan toch niet meer!! We hebben ook gehoord dat een groot percentage van de vrachtwagenchauffeurs drinkt terwijl ze rijden. Moest ik over deze wegen aan 40km per uur mijn vracht moeten rijden als broodwinning, ik zat ook al aan de drank.

In Khajurago aangekomen parkeren we naast het hotel Clarks aan een benzinestation, bij heel vriendelijke mensen. Met de moto rijden we naar het centrum op een 3km verder. Khajurago is een leuk, en proper ( voor Indische normen hè!)  dorpje.  We proberen een zwembeurt te versieren bij een van de hotels , maar het is reeds 19 uur en de zwembaden zijn gesloten.We gaan dan maar naar een restaurantje( Mediteraneo) en eten lekkere pizza We lopen er ook een bende Hollanders tegen het lijf. Het dorp is klein en iedereen kent wel iedereen. Verder lopen we nog wat rond in het dorpje en keren dan terug naar de camper, morgen gaan we de tempels eens bekijken.

 

Heerlijk geslapen, en lang, ik word maar wakker om 9.00h en dat is 2 uur later dan normaal. Deze morgen gaan we eerst een duik nemen in het zwembad net naast de deur in hotel Clarks. De man een echte Indiër probeert er ons stevig op te leggen, maar we zijn niet van gisteren en bedingen een betere deal. We wonen reeds 14 jaar in Tenerife, waar het stikt van de Indiërs en we wisten wel dat het straffe zakenmannen zijn, maar nu pas beseffen we van waar het komt. We hebben maar 1 keer zaken gedaan met een Indiër, en eerlijk gezegd nooit meer!!! Het zijn haaien, en hebben geen greintje menselijkheid.  En als ze je bij de ballen hebben zijn ze als een pitbull, ze laten niet meer los! Ze luisteren ook niet naar jouw kant, het enige wat telt is wat hun willen (money, money) en de rest interesseert hun geen bal. Pas op dit is onze mening, misschien zijn er ook andere, maar ik moet ze wel nog tegenkomen.

Deze mentaliteit herkennen we hier ook, je mag aan een Indiër 10 keer neen zegen, steeds vraagt hij weer hetzelfde, als je hem dan uitlegt dat het vervelend is zegt hij sorry en begint 10 minuten later gewoon hetzelfde te vragen, alsof er niets gebeurt is. Maar ja, je kan het toch niet veranderen en we genieten van het zwembad en de rust van een leeg hotel.

We rijden naar de Tempels en betalen 250 roepies de man, er staat een bord dat de locale bevolking 10 roepies betaald voor de ingang, wel een groot verschil. De tempels op zich zijn wel kunstwerken, maar de verschillende kamasutra standjes moet je ver zoeken hoor! Hier en daar vind je er eentje. Maar ja waarschijnlijk zijn wij ook niet zo tempel achtig aangelegd.

We leggen ons zelf een stapje verder in een super kool hotel en drinken er een paar frisse fruitsappen. Daarna wil er ons een mannetje nog een massage aansmeren, maar de plaats waar dat zou doorgaan lijkt ons te smerig. We gaan nog wat van het dorp  en nemen dan weer een frisse plons in het zwembad. De pizza was zo lekker dat we het nog even herhalen en ook nog een goed idee opdoen. In de pizzeria staat een grote bak met een ventilator en er komt koude lucht uit door water dat langs de wanden loopt.

He zeg ik dat hebben wij nodig, maar in het klein! En we kunnen het ook op de kop tikken een paar winkels verder, alleen moet er nog een Indiër meegaan om de prijs te halveren. Het ding ziet er niet uit, maakt lawaai zoals een opstijgend sportvliegtuig, maar werkt als een tierelier. En het verbruikt maar 5 amp per uur, dus de ganse nacht kan het opstaan. We slapen met veel lawaai , maar koel en zonder nat velleken!

 

Varanasi.

 

Het is 28 graden binnen in de camper en dat is heel aangenaam, want buiten is het reeds 40 gr. Ons luid baksken doet zijn werk prima. Ik moet alleen nog eens wat lekken dichten, want het water loopt er ook langs onder uit. Het is van lokale makelij, wat wil je! We gaan een ontbijtje je eten bij de pizza place Mediteraneo, de croissants trekken op geen bal, maar de rest is lekker en de bediening heel vriendelijk. Je moet natuurlijk ook een beetje naïef zijn om in India goede croissants te verwachten hè!!

We springen nog even het internet cafe binnen, maar we moeten wachten tot 10h , want voor deze tijd is er geen stroom, wat een land!! Om 10, 15 spring de stoom aan en kijken we nog even onze mail na. Daarna is het richting camper alles inladen en weg zijn we richting Varanasi. Greetje heeft aan wel 10 verschillende mensen de beste weg, naar Varanasi gevraagd, en bijna allen hebben dezelfde gezegd, dus die nemen we. Het eerste stuk van 150 km is redelijk goede baan, maar tegen 18,30 kijken we uit naar een slaapplaatsje en dan krijgen we het. We rijden een stukje weg met putten en kuilen, en het gaat niet meer over, het blijft duren, kilometers en kilometers lang. Het is ondertussen stik donker en we zijn het redelijk zat om constant over en weer geslingerd te worden op deze aaneenschakeling van kuilen en putten. Dit is echt niet normaal, en ik denk dat je in geen enkel ander land zo een wegen ( het is geen weg meer) vindt. Dat ze hier het verkeer en al die vrachtwagens laten overrijden is een echte schande. In Europa fusilleren ze het gemeenteraadslid , die zo een weg niet repareert! We stoppen dan ook enkele kilometers verder aan een open plek, waar nog een bende vrachtwagens staat.

We gaan morgen bekijken hoe lang het nog duurt, voor er weer een normale slechte weg komt en deze ellende stopt!!

 

De truck staat niet effen en we hebben omgekeerd in ons bed moeten liggen, even wennen, maar toch goed koel en rustig geslapen. We worden normaal wakker en na ons ontbijt maken we alles klaar om te vertrekken. Alle kasten vastzetten of plakken, ik moet wat herstellingswerken uitvoeren, sommige kasten gaan open, als ze bedoeld zijn om toe te blijven!

Ook moet ik elke dag een litertje of 3 water op onze truck gieten, ik denk dat we een lekje hebben. Als we eens een serieuze garage tegenkomen laat ik er eens naar kijken. Iedere keer als je in India iets doet, staat er geheikt een bende nieuwsgierige Indiërs mee te kijken, niet normaal!! Je kan zelfs op sommige momenten gewoon niet doen wat je van plan bent, zo lopen ze in de weg. En steeds vragen ze je de meest domme dingen. Aan mijn vooruit staat een mannetje reeds een tijdje te zagen, maar ik doe  alsof ik hem nog niet gezien heb. Als ik dan uitstap begint hij mij van alles te zeggen in zijn taal. Ik vertel hem in mijn taal. dat ik er geen bal van versta. Dan opeens kan hij Engels en zegt me Money, parking, Haha, wat een mop, jij zou mij moeten betalen om hier te willen slapen, leg ik hem uit!! En we maken alles rustig verder klaar om te vertrekken en zwieren hem een mooie bye bye als we weg rijden, daag!!

De weg is ietsje beter dan gisterennacht, maar dat is niet moeilijk, want slechter kon niet meer!! We rijden nog een 40km op redelijk slechte weg en hebben dan een stuk betere weg en dan  80km autobaan, tot net voor Varanasi. Weer hebben we verschillende tolhuisjes, voor de autobaan te betalen, maar telkens weer slaan we er ons door zonder te betalen.

In het leven ligt het ook een beetje aan het uitleggen hè. En trouwens voor de super slechte weg, (die je zelfs geen weg meer mag noemen), die we gisteren gereden hebben zouden ze ons moeten vergoeden.

Tegen een uurtje of 3 in de namiddag komen we in Varanasi aan. We zoeken dicht tegen het stadscentrum een benzinepomp en parkeren onze truck, halen de moto uit en rijden naar het centrum. De plaats waar we geparkeerd hebben staat ons niet aan, maar er is niet veel keuze, we zien het vanavond wel. We slaan er even een hamburgertje in, want er is hier een Mac Donalds en rijden dan naar de Ganges. We hebben de moto in ons zicht geparkeerd, bij twee vriendelijke verkopers, maar bij het terug komen ligt onze spiegel op ons zadel, een nieuwsgierige Indiër heeft weer eens zijn poten niet kunnen thuishouden. Het is de eerste keer dat ze iets vernielen aan ons voertuig, t' moest er van komen! Ik vraag aan de verkoper of hij niets gezien heeft, maar die lijkt van een andere planeet te komen, uiteindelijk rijden we verder met een verdraaide spiegel. Varanasi is bekend voor zijn Heilige Ganges en zijn doden verbrandingen langs deze rivier. Er loopt een massa volk langs de rivier en je wordt er constant belaagd door allerhande niet aflatende vervelende Indiërs die je een boottocht, een massage, of eender welke ander koopwaar willen aansmeren. Wat een klote volk! Sorry voor de normale Indiërs of de goede, maar dit verdraagt geen enkel normaal denkend mens!! Er lopen ook een bende toeristen en we zoeken er twee om met ons een boot te delen. Het zijn twee Duitse meiden uit München, die beiden bij MAN werken, goed hè!! We moeten namelijk minimum met 4 zijn om een redelijke prijs te krijgen. De man van de boot is een toffe pee. Zie je wel er zijn er ook goede bij, maar je moet lang zoeken hoor!! Hij brengt ons naar de plaats waar ze de overleden mensen verbranden. We varen tot op 10 meter van de brandende lijken. Je zou denken dat er een verschrikkelijke stank zou hangen, maar niets is minder waar. Door het speciale geoliede hout waarmee ze de lijken verbranden, ruik je helemaal niets van vervelende geuren. Hij legt ook uit dat kindjes tot 15 jaar, heilige mensen, zwangere vrouwen, lepra zieken en dieren niet verbrand worden, maar in het midden van de rivier, terug naar de moederschoot, gegooid worden, om daar te vergaan. We zien een, in witte doeken gewikkeld kinderlijke op de punt van een boot gelegd worden, waarna het naar het midden van de rivier gevaren wordt en in het water gelaten wordt. Het lijkje is verzwaard met stenen en zinkt onmiddellijk. Alleen de mannen uit de familie zijn hierbij aanwezig en huilen niet. Dit mogen ze alleen thuis doen want anders verstoord dit de geest van de overledene. Daarom komen de moeders, vrouwen, zusters  niet mee omdat er niet gehuild mag worden. Toch wel heel speciaal om dit van zo dichtbij te aanschouwen. Daarna varen we rustig verder de Ganges af en keren dan terug naar de plaats waar de avond ceremonie gehouden wordt. Dit is een ode aan de Heilige Ganges en gaat gepaard met verschillende rituelen. Het duurt ongeveer een uurtje en net voor het einde,smeren we hem vlug, om de grote massa mensen te vermijden bij het terug rijden naar de camper. Wel een goed idee, maar iets te laat, want bij het terugrijden, moeten we kilometers lang, aan een slakkentempo door de massa volk rijden. Als het volk iets verminderd, dan wordt je geconfronteerd met de Indische verkeer s gekte. Je kan het moeilijk omschrijven, maar ik zal eens proberen. Het is stikdonker en er rijden honderden, fietsers, riksja's, moto's, koeien, en auto's door elkaar, de  meeste zonder licht en allemaal zonder rijbewijs, en zeker zonder verstand!!Je moet ogen op je gat hebben en ballen aan je lijf om hier te durven rijden. Gelukkig ben ik al wat anti Indië geworden en kan het me geen reet schelen dat ik er af en toe eentje zou in de prak rijden. En dat helpt, want anders rijden zij je wel aan stukken, dus nu lekker agressief door deze knettergekke verkeerschaos. Even verderop gaan we het nog wat Indisher maken. We stoppen aan een winkel van airco, en kopen er een super gaaf uitziende moderne versie van onze oude rammelbaK. Hij is mooier, stiller, en groter dan onze vorige, en Greetje neemt hem op haar bil naast de moto mee door dit chaotische verkeer in het pikkedonker. Nu passen we pas echt in dit land!! Zelfs de Indiërs kijken ervan op en dat is straf!!

Aan de truck aangekomen hebben we direct 30 ongevraagde toeschouwers die als domme koeien het schouwspel staan te bekijken. Greetje verkoopt onze oude airco voor 1000 roepies, 20€, aan een toeschouwer, maar achteraf wil hij na uitvoerig testen er maar 300 roepies voor neertellen, wat te verwachten was. Ik weiger en zeg hem dat hij voor 500 roepies, hem mag hebben en hij bijt. We hebben er 2000 roepies voor betaald,40€ en hij heeft er mijn 500 gegeven, 10€. Laat hem maar blij zijn! Ik ging hem toch in de vuilbak kieperen, ha ha! De nieuwe bak is superlicht, stil, lekt niet en ziet er nog mooi uit ook! We betaalden terug dezelfde  prijs, 2000 roepies 40 € een koopje voor deze  koele luxe!

Het benzinestation is vol met mensen en zeker niet de geschikte plaats om rustig te overnachten, toch besluiten we om hier te blijven, rijden s'nachts is nog gevaarlijker en we hebben geen beter plaats gezien in de omtrek.

Als ik de truck wil starten zie ik dat de tweede vernieling heeft plaatsgehad. Een van de beschermroosters van onze lichten, die we in Turkije lieten plaatsen hebben is er afgetrokken. Hij hangt er nog met een klemmetje aan te bengelen. Wat een klote land!!!

Ik heb in de garage wat extra klemmen mee gekregen en probeer tussen de toegestroomde menigte het roostertje weer vast te maken. Allen willen helpen, maar lopen meer in de weg dan iets anders, ze zouden er beter afblijven.

We kruipen in ons bedje en worden wonderwel niet gestoord, op deze toch zeer drukke plaats.

 

Gorakhpur.

 

We zijn pas laat in slaap gevallen, middernacht en liggen nog te ronken ( het is 6 in de morgen) als er hard op de camper wordt gebonkt. Het is de man van het benzinestation die ons gewoon goedemorgen komt zeggen, wat een retard (achterlijk ) volk is dit hier. Eerlijkerwijs moeten we zeggen dat het de eerste keer is dat dit ons gebeurt, maar het is toch echt vervelend. Andere reizigers vertelden ons constant last te hebben van kloppende Indiërs, dus wij zijn blij, tot hiertoe. Greetje stuurt de man naar de kloten en zegt dat hij niet meer moet kloppen!!

We proberen verder te slapen, maar het lukt niet echt meer. Toen we later opstonden en navroegen wie geklopt had, zei de man, een collega die je wou groeten, zijn dienst zat erop, wel vriendelijk maar echt niet normaal!

Water vullen voor mijn motor en weg zijn we. Richting Nepalese grens. Gorakhpur is op een dikke 200km en daar willen we halt houden om dan de dag erna naar de grens van Nepal te rijden. We denken even na de middag aan te komen, maar niets is minder waar. De weg is niet slecht, maar superdruk, met fietsers en moto's en al de rest die je in India op de weg vindt. We rijden een gezellige, 6 uur op 200km en komen pas laat in de namiddag aan in Gorakhpur. De wegwijzers in India zijn ook wel een hoofdstuk apart. Meestal zijn er geen en als er dan zijn, kan je ze niet lezen omdat ze in de locale taal geschreven zijn. Daarom moet je soms meerdere malen de weg vragen, en de meeste Indiërs kennen geen Engels en weten zelfs de volgende stad niet liggen.

Dus soms is het wel een echte nachtmerrie om hier je weg te vinden.

We rijden een 20km voorbij Gorakhpur en zijn op zoek naar een autostrade die op de kaart staat, maar wij hebben blijkbaar een heel moderne kaart en daar staan de wegen op die ze nog aan het aanleggen zijn!! Na een tijdje boerenbaan, zien we de werkzaamheden van de toekomstige autobaan en even verder ligt ze er al.

We stoppen aan een groot benzinestation, met een zeer vriendelijke eigenaar, die perfect Engels praat. Er is ook een Restaurant aan en we proberen het maar, nie slecht ook nie super.

We hebben de vorige nacht enkele uren gemist door onze vroege klopper en gaan die nu inhalen.

Morgen rijden we naar Nepal!!

 

Op weg naar de Nepalese grens.

 

De grens van Nepal is dikke 200km van waar we staan. We vertrekken in alle rust en zien wel om welk uur we er geraken.

De weg is een mix van goede stukken met slechtere.  Rond 16,30h zijn we aan de Indische kant van de grens.

Er is een hoop verkeer en ik parkeer me meestal in de weg, zo maken ze wat vaart met je papieren. Maar Indiërs opjagen is een onbegonnen zaak, en het duurt eeuwen voor onze paspoorten en carnet gestempeld zijn. Op naar de Nepalese kant en daar gaat alles veel vlotter. Alleen moesten we dollars mee gehad hebben, om onze visa te betalen en die hadden we niet. We deden nog een poging om met een fiets riksja enkele kilometers verder te wisselen in een bank maar die was gesloten en hebben dan maar in Indische munten betaalt. De man vroeg eerst 1780 roepies per persoon, wat neer komt op 60 € voor de twee, en normaal is het 60$ voor de twee visa's. We dingen dat uiteindelijk af tot 3000 roepies, dat maakt dat we wel te veel betaald hebben ( 50€)maar er was geen andere optie. Het begint donker te worden en we rijden verder richting, douane. Daar moeten ze nog onze carnet afstempelen en dan zijn we klaar. Dit gaat ook heel vlot, de man regelt alles zelf en komt zelfs niet naar de moto en wagen kijken. We beslissen om aan de grens te blijven slapen en zoeken ons een rustig plaatsje.

morgen rijden we het land binnen en is het richting Kathmandu!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login