Wijzijnweg.com

You are here:  Home > Links > 2009 > Turkije
top
Page

Turkije

 

                                               Klik op   Gallery   voor de foto's.

Van 2 juni tot 8 juni.

 

 

Istanbul.

Op dinsdagavond 2 juni rijden we nog vlug de grens met Turkije over en regelen alle papieren. Net aan de grens hadden we nog een aanrijding met een turkse polorijder.

Hij knalde zonder twijfelen zijn spiegelnieuwe polo achteruit tegen onze truck.

Resultaat alle lichten kapot en een flinke buil in zijn achterkoffer. Onze truck had geen schrammetje. Gelukkig!! We lieten het zo want hij had al genoeg kosten.

De volgende dag rijden we naar Istanbul, onderweg nog even wat geld wisselen. We krijgen 217 Turkse Lirre voor 100€. Het is ongeveer 250 km rijden en we doen het rustig aan, af en toe eens stoppen en genieten van de rit. We komen pas laat in de namidag in Istanbul aan en zoeken een parking langs het water dicht bij de stadskern. We halen nog even de moto uit om te chekken of de aangeduide brug geen problemen vormt, er staat nl 3,20 M op en wij zijn hoger. Wanneer we in bed liggen horen we eerst 3 en daarna nog eens 5 schoten. We stonden wel op een bewaakte parking en maar goed ook want het waren dus echt pistoolschoten en we zagen heel wat mensen naar de plaats lopen waar waarschijnlijk een man was neergeschoten. Enkele minuten later arriveerden ook de politie. Het was echter al donker en hebben niets meer van het gebeuren gehoord. Het was wel even schrikken.

De volgende dag rijden we nog wat dichter naar het centrum en parkeren de wagen daar, voor we de stad intrekken. Istanbul heeft wel iets het is een prachtige stad met veel bezienswaardigheden. We spenderen dan ook 2 volle dagen om alles te bekijken. We slapen er 3 nachten en de derde parking was echt de beste, hij ligt rechtover Ayasofia, een zeer bekende moskee in Istanbul, knal aan de zee.

Troja.

De volgende dag rijden we langs de noordkant van het Marmara ( binnenzee aan Istanbul) via Tekirdag naar Eceabai.

De weg van Tekirdag naar Sarkoy is adembenemend mooi, we rijden door een natuurreservaat via onverharde weg steil klimmend langs hoge rotsen naast de zee. Net na een paar km ziet Greetje een slangetje over de weg kruipen. Zij vond het heel leuk, ik vond het maar niets.

Op bepaalde momenten zijn we blij om een wagen tegen te komen, anders zouden we echt denken dat we verkeerd gereden zijn, zo afgezonderd. De weg duurt ongeveer 50km en brengt ons terug naar de beschaving.

We slapen samen met een koppel uit Uk midden in de natuur aan een vallei met prachtig uitzicht. Het zit er vol met vooral motten en in het donker zien we ook glimwormen. De volgende dag nemen we de ferry richting Troja.

Aan het lokket heb ik nog een diskusie met de beambte die absoluut mijn kamper als vrachtwagen wil verschepen, na wat diskusie en een gesprekje met zijn baas rijden we de ferry op als camper. Via Canakkale rijden we tot in Troja, je weet wel he van dat paard. Na 5 minuten hadden we het reeds in de smiezen, wat een ripoff. Dat stom paard is niet eens een kopie van het echte en de site is wellenwaar autentiek 3000 jaar voor Cristus, maar om daar 36 Lirre (18€ )voor neer te tellen is me net wat te veel.

Na 30 minuten staan we weer aan de camper en rijden voort, richting Assos.

 

Assos.

Het is reeds laat als we in Assos aankomen en we parkeren op een parking net voor het dorpje beneden, waar je trouwens met de auto niet in mag. Ik haal nog even de moto uit om wat te gaan kijken en het ziet er wel ok uit. Assos is klein autovrij dorpje waar de straten nog uit stenen en aarde bestaan. Er zijn gezellige restaurantjes en je kan er op houten terrasen boven het water zonnen en zwemmen.

Als we op het punt staan om te vertrekken, komen er een koppelteje nederlanders naar de camper kijken. Hij heeft 18 jaar in India gewoont en zij vele jaren in Suriname. We vragen ze binnen en praten er wat op los, toffe mensen met veel reiservaring.De rest van de dag spenderen we met luilakken, zonnen,zwemmen en internetten. Bij het verlaten van Assos heeft greetje nog aan probleembje met een , op het eerste zicht vriendelijke ezel. Hij werdt woest van de oranje kleur van het strandlaken en begon te bokken. Een vriendelijke Turk jaagde hem uiteindelijk weg.

We rijden naar onze parking, camping en draaien nog een wasje. Greetje is verbaast hoe ik de waslijn span, ze kijkt bewonderend vanuit haar bedje hoe ik de was er nog aanhang ook. Om 4 uur s'nachts wordt ik wakker van de hevige wind en er zit niets anders op dan de waslijn leeg te halen. Ik geniet van de prachtige volle maan.

Morgen rijden we verder, richting Izmir.

 

 

Van 9 tot 15 juni.

 

Izmir.

Vanuit Assos rijden we naar Izmir, waar we iets na de middag aankomen, we zoeken een gepaste parkeerplaats voor ons huisje en duiken met de moto de stad in. Deze bruisende winkelstad bied voor de shopper een heel wat afwisseling. We lopen het oude stadsgedeelte plat en rijden dan naar het nieuwere deel om verder te shoppen. Tegen de avond gaan we nog even eten in een tipish Turks restaurantje en dan kruipen we afgepeigert in ons nestje, we slapen als twee betonblokken en worden zelf niet wakker van de oorverdovende moskeeoproep om 5 uur s'morgens. De volgende dag rijden we richting Bodrun.

 

Efeze.

Op een 70 km rijden van Izmir, ligt de historische site van Efeze. We hadden reeds een paar maal op de kaart gekeken en de GPS geraadpleegd maar we vonden deze stad niet. Toen we er als bij wonder voorbij reden waren we blij, en reden we met plezier de 3 km die ons scheidde van de ingang. De site ligt op een berg en er zijn 2 ingangen, eentje boven en eentje beneden, waar we nu stonden. Er benaderde ons een man die vroeg of hij ons gratis naar de bovenste ingang mocht brengen, omdat dit veel leuker is om de site te bezoeken. We hoefden alleen een kort bezoek te brengen aan een tapijtweverij hier vlak in de buurt. De weverij, die infeite een verkoopszaal was, voelde heel erg Time Schare aan. Het was heel profecioneel opgezet en toen we op het einde toch geen tapijt kochten, kwam er zelfs een TO ( take over) aan te pas. Maar het was wel de moeite om te zien hoe ze van zijde cocoentjes tot zijde kwamen. Heel leerrijk was het ook om de verschillende soorten materialen waarmee tapijten geknoopt werden te zien en ook het knopen van die verschillende materialen was echt de moeite waard.

Na de tapijten historie, was het tijd voor Efeze. Bij de ingang maakten we nog kennis met 2 koppels Zuid Afrikanen en we beloofden dat we ze zeker gingen opzoeken als we daar rondrijden. Je kon aan de ingang een bakje krijgen waarop je een volautomatishe rondleiding kreeg van de ganse site. We beslisten om dit te doen omdat je dan op eigen tempo de site kan bekijken( ons tempo ligt meestal veel hoger dan een normale gids). Het was broeiend heet ( 38 graden in de schaduw ), maar Efeze verdient een pluim. Het is echt de mooiste oude site die we ooit gezien hebben en we genoten met volle bewondering voor de eewenoude overblijfselen van deze toch wel speciale stad.

 

Bodrun.

Vanuit Efeze rijden we verder richting Bodrun, het bekenste toeristische oord in Turkije. We komen er aan in de late nammidag en parkeren op een groot benzinnestation dicht bij het centrum. We halen de moto uit en rijden naar het drukke centrum, dat bestaat uit kleine straatjes vol met winkeltjes, heel gezellig en volk, amai! Na een etentje aan het water, gaan we redelijk laat slapen.

De volgende dag laten we de truck en de moto wassen, aan hetzelfde benzinnestation, waar we overnacht hebben. Daarna rijden we even rond om een camping te zoeken en die vinden we knal aan het strand gelegen in Gumbet, op 3km van Bodrun. Ik laat greetje achter aan het stand, ( het was broeiend heet) en ga de truck halen. We duiken beiden het water in en blijven er een poosje afkoelen. Bij deze temperaturen is dit de enige oplossing. We zetten de airco van de truck in overdrive en besluiten om wat te wassen. Greetje nesteld zich aan het strand en triek begint de waslijn te installeren. Op het einde van de nammidag zijn er 5 machines was gedraaid en gedroogtd en opgeplooid. Greetje valt van verbazing in verbazing, over mijn nieuwe capaciteiten. Daarna als het al ietsje koeler is geworden, duiken we terrug het centrun van Bodrun in en komen pas rond 2 uur s'nachts terrug. De winkels in Bodrun gaan pas om die tijd dicht, daar kunnen ze in Tenerife nog iets van leren!

 

Oludeniz.

Ik wil nog wel wat langer in Bodrun blijven, maar mijn ouders zijn in Manavgat en we willen die nog op hun laatste dag een bezoekje brengen, zodoende rijden we verder richting Antalya. Ter hoogte van Fethiye bevindt zich een prachtig schiereiland met wondermooi strand, en daar willen we overnachten. We rijden ongeveer 150 km vanuit Bodrun en zoeken een camping aan Oludeniz. De volgende dag brengen we een bezoekje aan het bekende strand. Je moet er 6 € ingang betalen, maar dit is het zeker waard, zelfs voor een uurtje, want langer blijven wij er niet. Greetje is niet in zwemmodus en dan is het sneu om er gans de dag door te brengen, als zij niet kan zwemmen. Ik zwem even vlug en bezorg de mensen die aan het srand liggen nog even een funniest home videomoment. De eertse 3 meter zijn gladde koralen en ik maak een sierlijke duik met hoge snelheid richting bodem. Wat een knal, Hallo!! Greetje kan zich amper bedwingen om zich niet te bepissen van het lachen. Waarom staat hier geen bordje roep ik dan en de mensen op het strand wijzen richting bordje, oeps had ik niet gezien. Wat ik wel gezien had was de mooie blauwe instap steigers, maar ik vroeg me af waarvoor deze dienden. Ik kwam er vlug achter, maar te laat!

Na een uurtje gaan we de truck halen en rijden verder richting Antalya.

We zijn nog geen 5 km aan het rijden als er een Belgische dame, met een Turkse nummerplaat ons doet stoppen. Ze verteld ons dat ze ook zo een truck hebben en we maar moeten volgen. Martje zo blijkt later, stopt bij een villaatje en naast de villa op een braak stuk grond staat de MAN TGA, inderdaad t'is er enen zoals de onzen.

We maken kennis met Frank, Martje en zijn moeder, die de villa gehuurd heeft voor haar vakantie. We bezichtigen de truck en ze leggen ons uit dat ze een technisch probleempje gehad hebben. De batterijenkast, voor het woongedeelte is ontpoft. Gelukkig zijn er geen gewonden, want als ik het inoxen deksel bekijk zou dit makkelijk het geval kunnen geweest zijn. Ze wachten nu op de technieker om het euvel te herstellen en rijden dan verder op hun toer door Turkije.

We eten samen in de villa en doen nog een zwemmetje, we maken er een gezellige dag van en besluiten om er maar te overnachten. Het was een onverwachte, maar plezante ontmoeting. Greetje praat honderuit met Maartje ende moeder van Frank en ikke bespreek met de Frank alle positieve en negatieve dingen aan mijn en zijn expediteivoertuig. Hij hersteldt bij wonder ook nog mijn Webasto dieselkookplaat die het had opgegeven.

Tegen de avond gaan we samen nog uit eten in een locaal Turks restaurantje en dan is het slapen geblazen. De volgende morgen staat er nog een gezellig ontbijt op het programma en we vertekken te laat maar wel tevreden, t'was leuk, we hopen dat we ze nog tegenkomen op hun toer in Turkijie.

 

Manavgat.

We rijden ongeveer 250km tot in Manavgat en parkeren de wagen op een benzinnestation in de buurt. We zijn moe maar halen toch nog de moto uit om het hotel te zoeken waar mijn ouders verblijven. Het blijkt op een 15km van waar we staan te liggen en we rijden er toch nog heen. Ze zijn blij ons te zien en we drinken samen iets en praten wat, morgen gaan we ze ophalen en gaan we Side samen bezoeken.

 

Van 16 tot 21 juni.

 

Side.

We halen de moto uit zijn stal en rijden richting Side, dit ligt hier op nog geen km van waar we overnachten. Side is een knus dorpje, met vele winkeltjes. Niets vergeleken met Bodrun, maar wel gezellig. Net voor side parkeren de mensen op een grote parking en vandaar neemt een treintje het over. Bij het binnenrijden wordt je getrakteerd op een openlucht muzeum van de oudheid, een klein Efeze, zeg maar, mooi is het wel.

Om 1400h rijden we met de truck vanuit Side naar het hotel van mijn ouders en dan terrug naar Side. De airco is een welgekomen afwisseling bij de rit terrug naar Side.

Mijn ouders komen nu voor het 4de jaar naar Turkije, maar zeggen dat het de laatste keer is, want het is te warm. Het is bijna 40 graden in de schaduw en we smelten ons een weg door side. We zoeken een koel terrasje aan de zee op en spenderen daar de ganse nammidag. Nadat we mijn ouders terrug gedropt hebben in hun hotel rijden we nog een stukje door richting Alanya en stoppen aan een strandje om te overnachten op een 25 km voor Alanya. We nemen nog een verkoelende duik in de zee en proberen voor de derde dag op rij onze Tv aan de praat te krijgen, maar te vergeefs, te veel naar het Oosten en Astra is niet meer te bereiken. We gaan er ons moeten bij neerleggen en overschakkelen op leesmodus en pokeren of internet tv kijken.

Alanya.

De volgende dag rijden we het resterende stukje naar Alanya en we zoeken een chopping center om wat inkopen te doen. We vinden er een redelijke grote en na de inkopen, wil greetje nog wat choppen en vooral genieten van de aangename temperatuur in het winkelcentrum. Ik kan er lekker internetten en wat aan de site werken en pas laat in de nammidag stappen we het centrum uit op zoek naar een plaatsje om te overnachten. We vinden een braakliggend stuk land net voor het inrijden van Alanya en parkeren daar de truck. We halen onze trouwe tweewieler nog even van stal om naar het centrum te rijden en genieten van de mooie haven in Alanya.

We hebben ondertussen bericht gekregen dat onze zoon met zijn vrouw, ons komt bezoeken van woensdag 24 juni tot zondag 28 juni. Ze landen in Antalya en wij gaan ze daar ophalen. We weten nog niet waar we samen die 4 dagen gaan doorbrengen, maar dat zoeken we wel uit. Laat keren we terrug naar de camper en vallen moeilijk in slaap door de drukke weg waarlangs we staan. Om de nacht nog wat korter te maken stopt er om 4uur een bus naast ons met draaiende motor en we zijn onmiddellijk klaarwakker. De man die dus denkt dat we gewoon een geparkeerde vrachtwagen zijn heeft er geen erg in en laat de motor lekker draaien knal naast ons raam aan het bed.

Ik doe mijn buitenverlichting ( zware spots )aan en iedereen in die bus begint te protesteren en gordijnen dicht te trekken, en na enkele minuten rijden ze verder.

Slapen gaat niet meer en ik stort me op de computer, we hebben hier nl een supersnelle internetverbinding. Moe maar voldaan sta ik de volgende ochtend op.

 

Flavor Beach.

De volgende ochtend rijden we terrug Anatalya binnen om er wat info te halen bij een toerist info over de campings in de buurt en de bezienswaardigheden. We wisselen nog wat lira's en drinken een koffie op een terrasje in de buurt. Het tafeltje naast ons zitten 2 belgen en een Nedelandse mevrouw te praten. We maken kennis en die belgen vertellen ons dat die mevrouw haar zoon een strandbar heeft hier even verderop in Mahmutlar. En dat je er super kan eten, we zijn wel in onze kilo's verliezende periode, maar rijden er straks wel even voorbij. Eerst gaan we nog wat choppen hier in de buurt. Later op die dag stoppen we aan de strandbar Flavor Beach, en zoeken naar Ingmar, de zoon van Jane. Die blijkt er wel te zijn, maar is aan het genieten van een verkoelende plons op zijn eigen privéstrand. Als hij even later uit de zee komt vertellen we hem van de ontmoeting met zijn mama en hij is mateloos geintreseert in onze reis. We geraken er die dag niet meer weg en slapen in de buurt waar ze wonen. We slapen verschrikkelijk goed want de dag ervoor was het een zeer korte nacht. De volgende morgen duiken we met plezier in het prachtige zwembad dat dit complex rijk is. Wat een luxe! De mama van Ingmar,Jane, komt uit Suriname. Ingmar en Jane zijn heel vriendelijke mensen, die ons hartelijk ontvangen. Ze zijn hier ongeveer 7 jaar terrug gekomen en hebben het hier echt naar hun zin. De strandbar loopt als een trein en je kan er inderdaad verschrikkelijk lekker eten. Mijn weegschaal gaat al de verkeerde kant uit. Voor de mensen die hier in de buurt voorbijkomen( en voor de andere ook) echt een aanrader. Het is makkelijk te vinden, je rijdt van Alanya langs de zee verder richting, Mercin en een 5 tal km verder zie je op het strand helemaal in het kiwi groen de bar Flavor Beach. Voor de reizenden, hier de Way points N 36.28.679 E 032.06.288 We spenderen de rest van de dag op Flavor Beach en slapen terrug rustig aan het appartement op 500m van het stand.We komen hier volgende week wel even langs met de zoon en schoondochter.

 

 

Manavgat.

De volgende dag zouden we normaal doorrijden, maar Greetje heeft zin om nog even aan het zwembad te liggen en ik ga dan maar wat op internet bij Flavor Beach. Het loopt reeds mooi tegen de middag wanneer we terrug keren rijden richting Antalya.

We rijden tot in Side en parkeren terrug aan het benzinnestation waar we reeds geslapen hebben. We halen de tweewieler uit en rijden naar Manavgat een dorpje hier verderop. We winkelen er wat en maken het niet te laat, voor we in onze nest kruipen. De televiesie werkt niet meer en we kijken dan maar een filmpje. Greetje ligt na de derde klank reeds te dromen en ik probeer de film uit te kijken, wat ook maar net lukt.

De volgende dag rijden we met de moto naar watervallen die hier net boven Manavgat liggen. Het zijn niet de Niagras of Iguazu's, maar toch wel leuk om te zien. Je kan er zelfs een stukje op een plateau inloppen en de kracht van de stroming voelen. Alleen doe je dat best niet te lang, want dan bevriezen je voeten waar je staat. Dan stappen we op ons stalen ros en rijden terrug naar ons huisje. We parkeren onze kameraat in zijn stal. Greetje maakt een grote kom soep om die middag de drinken. We vinden het personeel van het tankstation zo vriendelijk en takteren ze allen op een tas soep. Algauw komt Patrick terrug met een grote watermeloen en twee doosjes zakdoeken. Het fijne aan de mensen hier is dat ze zo blij zijn wanneer je ze iets geeft. Ik las dat men hier van oudsher zijn laatste geit zou slachten om te delen met gasten, wel zo voelt het ook een beetje. Na het snijden van mijn watermeloen is ons huisje bijna een voetbad met watermeloensmurie maar Greetje kuist de boel op en we rijden richting Antalya.

 

Tahali 2365m.

 

We rijden in feite naar Olympos een dorpje 30km voorbij Kemer. We hebben gehoord dat daar een mooie camping is en gaan dat even uitzoeken met het oog op de komst van onze zoon en schoondochter. Net voor het dorp zien de de ingng voor het park Tahtali en we stoppen even. De man vertelt ons dat dit de langste kabellift ter wereld is en geeft ons een brochure mee. We weten niet of we dit gaan bezoeken, maar rijden even binnen om het uit te chekken. De weg naar de kabellift schijnt maar geen einde te kennen en blijft maar stijl omhoog gaan. Het lijkt er wel op dat we tot boven gaan rijden met de truck. Eindelijk komen we aan bij de lift. We parkeren de wagen iets lager en stappen naar boven, alle ik toch want Greetje is er boven reeds uitgesprongen. Na wat discuteren op de prijs (25€) die volgens mij veel te hoog is, krijgen we toch een korting geregeld en kopen we 2 tikkets voor 40€. De gondel is imens groot en brengt ons in 10 minuten naar de top op 2365m. Het uitzicht is fenomenaal en de temperatuur ook, 19 graden. Wat een welgekomen afwisseling in dit veel te hete klimaat. We genieten er een uurtje van de prachtige omgeving en ondergaan dan terrug de toch wel speciale rit naar beneden. Men zegt ( heb wel wat twijfels hoor) dat dit de hoogste berg ter wereld is zo dicht bij de kust gelegen. Ik dacht er in Chillie een hogere gezien te hebben, maar we laten dit in het midden.

Terrug beneden heeft Greetje nog een ontmoeting met een wilde berggeit, die natuurlijk tam geworden is van de vele bezoekers, ze ziet er wel redelijk wild uit en Greetje betrouwd het maar net. Als we bij de truck aan komen, doe ik de electrische trap open en we eten een stukje fruit. We hebben namelijk langs de weg, een bakje (4kg) aardbeien gekocht voor een spotprijs, nl 2,5€. Greetje maakt een deel klaar als fruitsap, en de rest vliegt in de diepvriezer voor later. Als ik de trap wil toedoen weigert hij pertinent. Na een halfuurtje proberen en relais veranderen besluit ik maar hem manueel toe te doen en het op mijn gemak eens uit te zoeken. We rijden verder en na een uurtje afdalen zijn we in Olympos. In plaats van een camping te vinden, komen we aan in het meest bizarre dorp dat ik ooit heb gezien. Je kan het zo terrug zetten in 1962, flower power totaal!! Geen straten alleen aarde en restuarants en winkeltjes gebouwd uit afvalmatrialen en overschot. T'heeft wel iets. We zijn uitgehongerd en Greetje heeft geen zin om te koken, dus duiken we het eerste beste restaurant binnen. Het eten is er wel lekker, we kijken nog even onze post na op de gratise restaurantverbinding en gaan dan naar de camper die we in een rivierbedding geparkeerd hebben. We kijken nog een slechte film en dromen alvast van dit heel speciale dorp die we morgen even onder de loep gaan nemen.

 

Van 22 tot 30 juni

Olympos.

S'morgens trekken we even naar het strand en dan storten we ons op internet. Deze nammidag gaan we de eewige brandende vuren bekijken. De web-master franky vertelde dat het een stevige klim is en je beter niet overdag gaat, door de warmte.

We vertrekken rond 1600h en gaan eerst nog even een plons nemen in een zwembad die we op de weg hierheen gespot hebben. Het verkoelende water is echt een must in deze temperaturen, we meten +40 in de schaduw. Daarna richting Chimaera, want zo noemd dit kleine wereldwonder. Bij onze aankomst rekenen we 6 lira af (3€) en beginnen aan de klim. Het zijn een soort grote trapen en paadjes omhoog, met stenen en rotsen. Het loopt redelijk gemakkelijk, maar is toch 500m lang klimmem, en het leek er wel 1000.Franky had gelijk, tegen dat we boven zijn, zijn we klaar voor de brandstappel, omdat dit hier passend is in het decor. De vuren blijven eeuwig branden door een gas dat ontsnapt uit de bodem, laat iik me wijsmaken door een Engels koppeltje die ook boven geraakt zijn.

We nemen wat kiekjes en beginnen samen aan de afdaling, die veel prettiger is dat de klim. Beneden drinken we nog iets in een geimproviseerde bar, en als we afscheid nemen begint het al te schemeren. Gelukkig is dit een veillig land, want tegen de tijd dat we de 25 km die ons scheid van de truck hebben afgelegt, is het al pikkedonker.

Het zwoelle avondweertje en de prachtige in het maanlicht verdoken berglandschappen maken van deze rit een apparte beleving. Als we bij de truck komen gaan we nog op zoek om iets te eten, maar alles wat we lusten is reeds gesloten. We eten dan nog een kleinigheid in de truck, beter voor onze buikjes.

 

Antalya, MAN Garage. TGM Stakking!!

De volgede morgen maken we ons klaar om te vertrekken, richting Antalya. We zijn van plan om naar de Webasto verdeler te rijden, onze verwarming is nl al een tijdje stuk en we willen dit laten vermaken. Nu is dit echt hier niet noddig, maar later in India op bepaalde hoogte zal dit wel handig worden. We rijden de weg op om het dorp te verlaten en bij een smalle doorgang staat er een andere vrachtwagen in de weg. Ik druk even op mijn Turkse bel en de man verplaatst zich om me door te laten. Op dat moment zet de vrachtwagen zich automatisch in N ( we hebben een automatische versnellingsbak) en de motor blijft wel draaien, maar er gebeurt niets meer, als je aan de gaspedaal komt. Ik schakel de motor even uit en start hem opnieuw, dit helpt meestal, even alles resetten, maar hij weigerd volledig. De man in de andere truck doet me teken dat ik nu wel door kan, maar ik moet hem vertellen dat dit niet meer gaat. Daar staan we dan in de middel of now where, en in de middel of de straat.

We proberen op alle manieren om de truck aan de praat te krijgen, maar vergeefs hij wil niets meer doen, TGM Stakking!!! De ander man wordt een beetje ongeduldig en ik stel hem voor me even aan de kant te trekken, maar hij wil daar niets van weten, Ok blijf dan ook maar staan he! In plaats van ons te helpen om de truck even aan de kant te duwen, rijdt iedereen er rakelijgs aan voorbij, wat een kutmentalitiet, dit zijn we hier in Turkijie niet gewoon. Pas Op dit is alleen in dit zware flouwer power dorp hoor!! Uiteindelijk vinden we een 8 tal vrijwilligers om de truck dan toch even achteruit te duwen, zodat het verkeer doorkan zonder gevaar voor tegen ons huisje te rijden. We bellen naar garage Diependaele in Meerbeke Belgie, en Dirk probeert me via de telefoon te helpen om onze kameraat terrug aan de praat te krijgen. Na vele pogingen, besluiten we om de MAN dealer vanuit Antalya te laten komen. Deze kan maar om 1700u vertrekken en zal hier dus maar rond 20.00h aankomen. Het is nog voormiddag en we besluiten om er een plezante dag aan het zwembad van te maken. Greetje had vorrige keer toen we gaan zwemmen zijn ook nog een mooier zwembad gezien, en daar gaan we nu heen. Gelukkig kan ik de moto uit de garage halen en weg zijn we. Op 3 km van de truck belanden we in Olympos Pension, die gerunt wordt door een Turkse man die in Zwitseland geboren is. We leggen ons probleem uit en hij steld omiddelijk voor om ons te helpen bij de vertallingen aan de telefoon. We eten er een lekkere kipsate, en instaleren ons met de laptop aan het zwembad, dit is echt geen straf hoor! Jammer van de truck, maar kijk anders hadden we hier nooit gezeten. We doen navette tussen het koele water en de computer. Greetje beld uren met een vriendin, terwijl ik probeer ons kapitaal te verhogen op Pokerstars, lukt nog niet echt ! We lachen nog even met de reclame slogan die je hier regelmatig aantreft in Olympos, Je komt voor 1 dag en je blijft er een week, Ja,Ja dit kan wel eens werkelijkhijd worden.

Na een ganse dag te genieten is het dan eindelijk om 20.00 h tijd om de MAN mecanieker te begroeten. De man ziet er net zo profecioneel uit dan die gasten van bij Diependaele. Als we bij de truck aan komen probeer ik nog even te starten en je gelooft het of niet de motor slaat aan en draait, maar na een tweede poging komt er terug dezelfde foutmelding en verdwijnt hij weer in totale stilte. De MAN technieker hangt zijn laptoje aan de truck en na een half uurtje uit te lezen, verteld hij me dat onze auto voorlopig niet meer zal starten. De hoofdcomputer heeft het begeven. Een nieuwe halen voor morgen of de truck naar Antalya slepen. Omdat wij daar morgen zeker moeten zijn om onze zoon en zijn schatje op te halen van de luchthaven, beslissen we om voor deze laatste optie te kiezen. Hij zegt dat het wel even kan duren, maar de afsleeptruck komt vandaag nog, Hij was er lekker mis in want het is pas om 1uur s'nacht dat die man zich aanbied, dus niet vandaag. Ze halen de middencardan van onze 4x4 en hangen dan de truck profecioneel achter hun sleepwagen uit het jaar nul. Wat een oude bak, nie normaal!!! Wij gaan met de schrik in ons lijf in het autootje zitten en rijden zo achter de sleepwagen aan. Nu moet je weten, Olympos ligt aan de zee, en om er te geraken moet je 11 km de bergen afrijden, heel mooi, maar niet interesant om dat met een sleepwagen met truck eraan, terug omhoog te rijden.

Na een uurtje stress heeft de sleeptruck deze 11 km zonder kleerschueren afgelegt en staan we op de grote baan. Hij stopt even en kan het bijna zelf niet geloven dat het gelukt is. We rijden dan nog 3 uur verder, en om 5.30 s'morgens, berijken we de MAN garage in Antalya. We zijn zo moe, dat we gewoon in slaap vallen voor we ons bed raken.

Morgen zien we wel verder, deze dag was me er eentje, het is genoeg voor vannacht, straks kijken we wel wat er nog gaat gebeuren.

Antalya, Man Garage.

Na enkele uren diepe slaap, wordt ik wakker van het geluid van de mecaniekers die aan hun dagtaak beginnen. We hebben binnen in de garage geslapen en het voordeel is dat het hier niet zo warm wordt en de truck binnen koel aanvoeld. Ik ga even polsoogte nemen, en ontmoet de eigenaar van de garage, Nakliye Insaat. De man spreekt redelijk Duits en verteld me dat de mecanieker die ons gisteren kwam depaneren maar om 10.00h naar de garage komt en dan naar de wagen gaat kijken.

Dat is normaal die gast wil ook wel wat slapen. Ik probeer nog wat slaap in te halen, maar het lukt niet echt. Om 11 is onze computer specialist aanwezig en begint hij zijn laptop aan te sluiten. Na enkele uren over en weer gebel naar Ankara, valt het verdict.

De truck kan pas morgen gemaakt worden, dan pas is de nieuwe computer uit Ankara hier. We besluiten een auto te huren en biginnen onze valiezen in te pakken. We hebben nl een appartementje gehuurt in Alanya, naast Flovor Beach. We waren van plan om er met de truck en de kinderen naartoe te rijden, maar dit zal nu met de auto moeten. Geen erg, de vriendelijke garagehouder brengt ons weg naar de luchthaven in Antalya. De kinderen landen persies op tijd en na een hartelike begroeting , rijden we richting Alanya. Iedereen heeft zo wat honger en we stoppen even onderweg in Side.

We genieten er van een prachtige zonsondergang, aan het strand. We praten en halen de tijd in de we elkaar gemist hebben.

Het is reeds laat als we in Flovor Beach aankomen en na een drinkje op het strand en een warm onthaal van onze vriend Ingmar, nestelen we ons in het mooie en vooral koele appartement.

 

Alanya.

De volgende dag is het reeds laat in de morgen als we wakker worden, we waren allen moe van de voorbijie dagen. We nemen een plons in het heerlijk verfrissende zwembad en duiken dan aan de ontbijttafel. De eitjes die Yeyi ( onze schoondochter) ons bakt smaken heerlijk. We doden de dag met zwemmen en genieten van elkaar.

Tegen de avond rijden we tot in Alanya en na wat rond gewandeld te hebben zoeken we een tipische turks restaurantje op. Het Turkse eten bevalt ons alle 4 en we genieten van ons samenzijn en het eten. Daarna maken we nog een grote wandeling in de haven. We inspecteren het bloeiende nachtleven, zonder er aan deel te nemen en eten samen nog een (niet zo lekker) turks ijsje, geef mij maar Italiaans ijs. Terug in het appartement, wordt er nog een pokergame georganiseert, en eterlijke uren later, vallen we als blokken in slaap.

 

Dim Magarasi Grotten

Vandaag hebben we een uitstap gepland naar de Dim Magarasi grotten. Deze liggen hier niet zover vandaan en het schijnt dat ze wel een bezoekje waart zijn. We moeten even zoeken maar na een korte rit komen we aan bij de groten. Weer klimmen konstateren we. Na een reeks trappen ( in deze hitte is alle klimwerk te veel) belanden we aan de ingang van de grotten. Het goed nieuws is dat we niet moeten klimmen en dat het lekker koel is in de grotten, wat natuurlijk de normaalste zaak van de werld is. Je kan 310 meter naar beneden (en ook terug naar boven, maar in koelte) in de grotten, en komt er de een na de andere mooie rotsformatie tegen. Een uurtje later staan we weer aan de ingang en we rijden naar een plaats aan de rivier waar je op een vlot kan eten. Na wat zoekwerk komen we aan de picknic plaatsen, want er zijn er verschillende. Mij was verteld dat de Niagara picknic de beste was en daar rijden we dan ook heen. Het lijkt wel wat verder dan we gehoopt hadden, maar het schijnt de moeite te zijn. We hopen dat dit het geval is want de weg er naartoe is gravel en (dat weten we dan nog niet) heel lang. Iedere keer als we denken er niet meer te geraken zien we een bordje Niagara picknic. Na 25 km elendige baan komen we aan bij de Picknic en 5 minuten later, zitten we terug in de wagen om hier zo snel mogelijk vandaan te rijden. De weg helemaal terug wordt in een sneltempo afgelegt, jammer voor de rental, maar we hebben honger. Uiteindelijk belanden we in de Picknic die we een uurtje of zo eerder gepaseerd zijn. Deze is wel zoals we ons voorgesteld hadden, en we genieten van onze bediening op ons privee vlot. Het eten is lekker en de site speciaal. Tegen de avond keren we terug naar het appartement en je kan het al raden zeker. We pokeren tot een stuk in de nacht.

Flavor Beach.

De vogende ochtend ( Middag) ontbijten we laat en wordt het weer zwembad toestanden. We spenderen de ganse dag met elkaar te begrijpen. Laat op de avond gaan we bij Ingmar op het strand gaan eten. Daarna gaan we bij hem thuis ook nog even zijn pokerskils bewonderen. Deze avond loopt wel iets anders dan gedacht, want rond middernacht wordt greetje plots onwel en gaat naar het appartement. Maarten die dan reeds uit de game is neemd haar fiches over. Na 3 handen is hij terug uit de game. En dan beld greetje dat het niet zo goed gaat. We haasten ons naar het appartement dat vlak om de hoek ligt en 10 minuten later staan we al bij de privee kliniek op enkele km hier vandaan. Het verdict is een virusje, en greetje mag blijven.

Een bakster later en een nachteje kliniek ( aan een serieuse prijs) staan we samen weer aan het appartement. Gelukkig voelt greetje zich weer optimaal, alleen de rekening ligt nog wat op haar maag. We slapen nog wat verder in ons normaal bed en staan dan enkele uren later terug op met een niet uitgeslapen gevoel.

Side.

Vandaag is het de laatste dag met de kinderen. Deze avond laat vliegen ze vanuit Antalya terug naar Ierland. We genieten nog samen van een heerlijk ontbijt en spenderen nog enkele uren aan de pool. Daarna rijden we richting Side, waar we vrienden gaan bezoeken, Nancy en Terre hebben onze nieuwe motor voor de trap van de truck meegebracht uit Belgie. We spreken af aan hun hotel en rijden samen enkele km verder naar Side. Voor ons is dit de derde keer reeds dat we hier komen en we kennen reeds de weg. We zoeken samen een leuk retaurantje en spenderen de ganse namidag samen. Na nog een drinkej aan het strand rijden we om 22h richting, luchthaven. We blijven bij de kindjes tot ze de vlieger opstappen en rijden dan naar de MAN Garage, waar onze truck staat. Het is ondertussen reeds redelijk laat geworden en door dat ik de gps coordinaten verkeer in geput heb, zoeken we bijna 2 uur om de garage te vinden. Uiteindelijk vallen we om kwart voor 4 als blokken in slaap in ons heerlijke bed. No place like home.

Antalya. MAN garage

De volgende dag is het tijd om te kijken wat er nu persies mis was met onze truck.

Na wat heen en weer gepraat verteld de eigenaar van de garage me dat de hoofdcomputer van de wagen stuk was. Ze hebben die vervangen en alles werkt weer zoals normaal. Op de vraag waarom hij stuk ging blijft hij me het antwoord schuldig.

De factuur 1600 € moet ik wel betalen en dan later terug vorderen, als het blijkt dat het onder garantie valt. Ik ver twel hem dat hij de factuur naar Diependaele moet sturen, maar hij wil daar niets van weten. Pas na erhaaldelijk heen en weer bellen gaat hij akoord. De firma Diependaele stord een betaalgarantie aan MAN en later zien we wel wie dit betaald. Bedankt Dirk!!!

We rijden dan met de rental terug naar de luchthaven en leveren die af aan de verhuurmaatschapij. Ondertussen zijn ze in de garage druk bezig met het herstellen van onze elecktrische trap. Na een uurtje of 2 is alles hersteld en werkt het weer als vroeger. Ze nemen nog een kijkje of ze mijn verwarming niet aan de praat krijgen, maar dat zal voor morgen zijn bij de webasto dealer. Ik ga die nog even opzoeken met de moto, om hem te vertellen dat ik morgen eraan kom. De man spreekt geen woord anders dan Turks, maar we begrijpen elkaar uiteindelijk toch.

We spenderen de rest van de avond met het kijken naar friends, deze volledige serie had mijn zoon mee gebracht omdat we geen tv ontvangts meer hebben .

Antalya.

De volgende ochtend, begint met problemen. De truck doet het weer niet meer.

Op het dashbord komt er code lock. Blijkt dat de mecanieker bij het resetten maar een sleutel heeft aangepast en we hebben er 3. Na wat laptop toestanden kunnen we toch richting webasto rijden. Onderweg laten we nog vlug onze overvolle tanks leeglopen in een riolering die net in onze weg stond. De man van Webasto is er ene van weinig woorden (ik versta er toch niets van) maar veel daden. Na 10 minuten is onze verwarming terug aan het werken. Greetje ondevind dit aan den lijve, want bovenop de 35 graden dat het binnen in de woonruimte is wordt er nog eens bijgestookt en dat voel je! Om de verwarming te testen moet dat zegt hij in het Turks. Hij legt me ook nog met veel handgebaren en tekeningen en vertalingen via telefoon uit wat het probleem was. Dat had ik natuurlijk reeds begrepen, want ik heb gezien wat hij gedaan heeft. Wat ik niet wist is dat de themik ( dit slaat af bij overbelasting) op zo een dwaze plaats kon staan, ik heb er me kruepel naar gezocht.

Bij deze zijn alle gebreken aan onze truck opgelost en ik ben toch een beetje blij.

Ik reken met plezier, nog 25 € af met dit Turks webasto wonder en we rijden verder richting Antaly We parkeren de truck vlak aan het centrum voor 3 TL ( 1,5€) en halen de moto uit om naar het oude stadsgedeelte te rijden.

Het oude stadsgedeelte is dalen en klimmen, maar toch wel mooi om te zien. Tegen de late namidag, drinken we nog een koffie bij Starbucs en gaan dan naar de truck om te eten. We staan hier wel centraal, maar slapen niet zo goed door de vele mensen die deze plaats tot late uurtje bezoeken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login