Wijzijnweg.com

You are here:  Home > De reis > 2010 > Turkije 2010
top
Page

Turkije 2010

 

Turkije 2010

Klik     hier    voor de foto's.

 

Van 9 maart tot 17 maart 2478 km

 

Toen we aan de grens met Turkije sliepen viel er die nacht ruim 20cm sneeuw uit de lucht, bovenop de 20cm die er al lag, was het nodig om de 4x4 aan te zetten om de parking te verlaten.

Ik ben eerst nog even op het dak moeten kruipen om de sneeuw te ruimen, onze satteliet ging niet meer in parkeerpositie door het dikke pak sneeuw. Toen pas konden we verder. De papierenwinkel aan de Turkse grens viel echt wel mee en na 30 minuten stonden we aan de Turkse zijde van het land. Op naar Capadocië. Onze bedoeling was om door te rijden tot waar we vorig jaar gebleven waren.

 

Capadocië.

 

Langs de snelweg richting Istanbul ontmoetten we een groepje fransen die een begeleide reis naar Jordanië en Syrië reden.

We stonden allen aan een openbare car wash en hadden tijd om te praten, want iedereen liet zijn camper wassen. Voor 10 lira ( 5 €) werd de wagen met de hand gewassen, voor die prijs kan je er zelf niet aan beginnen. Deze mensen gingen naar dezelfde camping in Capadocië als wij.

Onze volgende stop was een shopping center ( aan de snelweg in Ankara), waar in grote letters Media Markt opstond. We hadden nog wat keukenspullen nodig en aarzelden niet om hier even halt te houden. Greetje dacht ook dat dit de laatste tekenen van de westerse beschaving zouden kunnen zijn, en ze zal waarschijnlijk gelijk hebben. Op gebied van winkelen dan toch !

Niet alleen was er een Media Markt, maar ook een Starbucks cafe en internetverbinding vanop de parking. Het was ook de laatste keer dat we televisie konden kijken via sateliet. We vroegen aan de wachter of we er konden blijven slapen en die zei dat het ok was.

De volgende dag reden we verder tot in Capadocie. In het dorpje Güreme waar de camping Kaya gelegen is. Het weer was hier uitzonderlijk goed voor de tijd van het jaar. Capadocië ligt op 1200 meter hoogte en in maart is het hier normaal 12 graden en nu 21, wat een zegen. Er liep ook veel meer volk dan we verwacht hadden, het is toch nog helemaal geen toeristen seizoen.

We halen de motorfiets uit en we speuren de omgeving af naar andere overlanders, voor de moment geen geluk, alleen die fransmannen komen hier stuk voor stuk aan op de camping.

De volgende dag stappen we op onze tweewieler en is het richting onderground city in Kaymakli, zo een 20km van hier.

Deze plek heeft een uitgeholde berg waar vroeger de verdrevenen Christenen in woonden. Deze berg heeft wel 14 verdiepen en meer dan 50 kamers. De moeite om te bezoeken, alleen mag je geen claustrofobie hebben, want je moet soms door lange lage gangen kruipen. En meer dan een keer heb ik gedacht wat te doen als het licht hier zou uitvallen.

De rest van de namidag reden we rond in deze prachtige streek tot we na meer dan 100km ons gat niet meer voelden.

Om 5.30 opstaan om een balonvlucht te maken is niet echt onze hobby, maar na de vlucht waren we wel heel blij dat we het gedaan hadden. De balonvlucht begon met een knaller, want we waren nog geen 2 minuten aan het vliegen toen onze Turkse piloot een boom niet had gezien en we die gewoon omvervlogen. De uitgedroogde boom(10m hoog) kwam met een smak naar beneden en spatte in 3 stukken, alle dat beloofde!! De rest van de vlucht was wat veiliger, we stegen tot 1000m boven de startplaats, dit is dan 2200m boven de zee. En we vlogen ook in de vallei op minder dan een meter van de rotsen.

Na een uurtje ballonnen landden we zacht op de trailler waar de ballon opstond voor hij vertrok.

Rond 8 uur waren we terug op de camping en klaar om te vertrekken. We stopten nog even aan een truck die we vanuit de ballon gespot hadden en dit bleken fransen te zijn die uit Afrika terugkwammen na en enkele jaren gereisd te hebben. Het werd een gezelige babbel en ze vertelden ons hoe ze baalden om weer naar Frankrijk te gaan. Door dit onvoorziene oponthoud besloten we nog even het openair muzeum van Göreme te bezoeken en dan pas verder te rijden. Dit muzeum bevat mooie fresco's uit de tijd van de Christenen die hier in de grotten leefden. Toch een aanrader. alleen vonden we het erg dat ze boven op de ingangprijs van 15€ nog eens 8€ ingang vroegen voor het bezichtgen van een bepaalde grot, niet kunnen vinden wij!!

En toen reden we weg uit Capadocië, de moeite om te bezoeken.

 

 

Nemrud Dagi.

 

Dit moet je gezien hebben werdt ons verteld door meer dan één persoon, allé wij er naartoe. Het was toch op onze weg en zag er mooi uit op foto's. Het is een 2 meter hoog beeld van een hoofd uit de tijd van Karel de Groote geplaatst op een 2600m hoge berg.

En daar lag nu het probleem waar we maar op het laatste moment zouden achterkomen.

Na 500km en weer eerst een nachtje geslapen te hebben kwamen we aan bij de fameuze berg. Klimmen is zacht uitgedrukt want we moesten de truck in de lage versnellingbak zetten om de hellingen aan te kunnen meer dan 11% klimmen en dat 15 km lang op een smal pad met af en toe sneeuw die het pad nog smaller maakte. Greetje zat in een stress niet normaal!!! Toen we uiteindelijk boven kwammen konden we ons bijna niet draaien. Greetje stapte uit en ikke probeerde bij het draaien op de steille helling mijn truck niet op zijn zijkant te leggen, het lukte amper, Wat een stress!!!

Maar pas op het stafste moest nog komen, aan de kassa vertelde men ons dat het 500m klimmen was tot het beeld. Op de sneeuw die we overal zagen liggen? vroegen we! Nee nee er is een pad, ok we proberen het. Toen we nog geen 10 minuten weg waren liepen we reeds volop in de sneeuw op een steille helling en af en toe nog eens iets dat op een pad leek. Maar we zijn nu al zover gereden en gestapt dat we niet meer terug keren, dachten we!!

Bijna op de top ontdekken we dat het laatste stuk volledig sneeuw is en supper steil, als je valt ben je met zekerheid een krantenkop de dag erop. We besluiten om geen zotte risico's te nemen en gewoon terug te keren. We vertellen aan de man beneden dat dit niet normaal is, maar hij vindt van wel. We springen in de truck die met rotsblokken voor de wielen lag van hoe steil het was. En rijden heel traag terug naar beneden, we genieten van de foto van het hoofd in onze reisgids en zijn blij dat we morgen niet in de krant zullen staan, als we beneden geraken met onze truck tenminste.

Bij het verder rijden komen we in de bergen nog 2 overlander trucks tegen. Wolfgang, Diane en hun kindje van een jaar Gaia, rijden met een wagen, hun vriend Frank met de andere. Zij gaan Iran ook rijden en wellicht komen we elkaar nog tegen in Iran.

 

 

Het Van meer en de Iraanse grens

 

Na 2 dagen rijden door prachtige landschappen omringd door besneeuwde bergtoppen komen we aan bij het Van meer. Dit meer ligt op een paar kilometers van de Iraanse grens. Wij gaan hier de grens niet over maar een 100tal kilometer noordelijker bij het stadje Dogubayazit. We willen daar op een camping staan gerund door een Nederlander en dan de volgende dag s'morgens de grens oversteken. We schrikken van de laatse bergpas die we overmoeten, zoveel sneeuw hebben we op gans de reis nog niet gezien. De pas is 2600 meter hoog, en vele auto's hebben problemen om erover te geraken. We zetten weeral onze lage 4x4 op en probleemloos rijden we erop en terug naar beneden, wel even schrikken, dit hadden we hier niet meer verwacht!

Tegen de late namiddag komen we aan bij de camping, maar deze is nog gesloten omdat het te vroeg in het seizoen is. De vriendelijke Nederlandse camping eigenaar staat ons te woord en legt ons uit dat we gerust naar de grens kunnen rijden en daar overnachten. We nemen zijn raad aan en rijden de laatste 40km die ons resten in Turkije.

Bij de Turkse grens aangekomen staat er een fille van meer dan 1 km vrachtwagens, maar we rijden die gewoon voorbij en komen zo toch bij de grenspost aan. Blijkbaar is dit hier normaal en sluit Iran regelmatig de grens voor vrachtverkeer.

Greetje maakt zich klaar voor een nieuwe uitdaging en doet haar hoofddoek aan, deze mag ze alleen nog maar uitdoen als niemand haar kan zien, voila!

De grens documenten voor de Turkse zijde gaan niet echt soepel maar na een uurtje staan we toch aan de Iraanse kant.

Daar is het een ander verhaal, een man benadert ons en zegt dat hij onze papieren zal regelen want dit is hier niet simpel laat hij blijken. We moeten daar niets van weten en doen alles zelf. En dit gaat redelijk vlot, maar als we Iraan willen binnen rijden springt er een ventje uit een kotje en zegt dat er een stempel ontbreekt. We moeten namelijk een dieselkaart kopen en dat papier ontbreekt zegt hij. Na ettelijke discusies in het Iranees waar ik geen bal van versta, zegt de man dat hij dit met ons zal regelen en we rijden terug naar een gebouw dat we voorbijgereden waren. Na terug eindeloos discuteren valt het verdict, 555€ voor de dieselpas moeten we betalen. Dit komt omdat we ( zo ontdekken we later) volledig door Iran rijden tot aan de Pakistanese grens en zodoende veel diesel nodig hebben. De diesel kost in Iran 1 euro cent de liter, ja geen schrijffout 100 liter diesel voor 1 euro.

En daarom geven ze de buitenlanders een dieseltaks waardoor hij toch wel redelijk prijzig wordt.

We zijn er niet goed van, we hebben reeds bijna 200€ voor onze visa betaald en nu dit nog. We besluiten om ermee te stoppen en gaan slapen net voor de poort van de uitgang van de Iranese grens.

Morgen lossen we dit wel op, ik ga geen 555€ betalen voor een dieselkaart. Van slapen komt er niet veel terecht en de volgende dag sta ik reeds om 6.30 (Turkse tijd) terug aan die man zijn kotje. Hier is het dan reeds 8 uur. De Iraanse tijd is 2.30h verschil met Belgie, raar he!

Hij heeft er over na gedacht en na uren discuteren en bellen, besluit hij dat we toch 555€ zullen moeten betalen om het land binnen te mogen. We trekken onze stoute schoenen aan en kopen op de zwarte markt voor 12€ 3 dieselkaarten van elk 100L. Als we die aan de man tonen kijkt hij heel raar en zegt dat dit illigaal is en gevaarlijk, oeps!! en nu.

Als uit het niets komt de man die gisteren onze papieren wou regelen aangewandeld, hij stelt voor ons probleem op te lossen. Hij zegt dat we de reisweg moeten veranderen en dan een goedkopere kaart kunnen aanschaffen. Hij moet daar wel 100€ voor hebben. We zeggen hem dat we dat veel vinden maar het zullen bekijken, eerst eens alles regelen. Hij kent er wel zijn weg, want na een uurtje staan we met een goedkopere ( 180€) dieselkaart en mogen we verder rijden. We geven hem 200€ en hij mag de rest hebben.

De papieren van de betaling krijgen we maar in onze handen als we de grens verlaten en dan pas zien we dat de dieselpas maar 129€ was en hij dus wel 70€ achterover heeft gedrukt. Maar we kunnen het ook bekijken alsof we 350€ minder betaald hebben door zijn toedoen. Wat een toestand, we zijn blij dat we Iran binnen zijn en gaan dit vlug vergeten.

Klik       hier             om de foto's te bekijken

 

« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login