Wijzijnweg.com

You are here:  Home > De reis > 2010 > Pakistan
top
Page

Pakistan

 

Van 4 april tot 8 april.

 

1965km gereden

 

Voor de foto's klik je    hier.

 

 

Dalbandin.

 

We hadden afgesproken dat de politiebegeleiding tussen 7 en 8 uur s'morgens ons kwam ophalen aan het hotel. De bedoeling was dat wij niet op hun zouden moete wachten, maar zijn op ons. Maar dit ging helemaal fout, want om 9 uur was er nog niemand te zien. We maanden de baas van het hotel aan om te bellen maar pas om 9:30u  kwam dezelfde gast die ons gisteren had begeleid het hotel binnengewandeld alsof er niets aan de hand was. Anderzijds regelde hij aan de Iraanse kant van de grens al onze papieren en waren we redelijk snel klaar.

Als je de Iraanse grens voorbijrijdt, dan is er 20 meter verder een hokje, waar je nooit van denkt dat dit het Pakistanese grensbureau is. Maar dat is het wel, mijne nonkel zijne varkensstal is mooier. Toch als je eenmaal binnen bent lijkt alles uit de tijd van de flinstones, alleen de computers en de snelheid waarmee ze je papieren klaar maken is van onze tijd. We ontmoeten er ook 4 backpakkers die we in het Silk Raod hotel in Yazd reeds gesproken hadden. Zij rijden met de trein door Pakistan. Het volgende bureautje is van dezelfde aard en daar wordt je carnet in een dik boek geschreven. Dan is het op naar de douane, waar ze het carnet stempelen.

Alles verloopt zeer rustig en ik moet eerlijk zeggen, ik had me deze grens veel chaotiser voorgesteld, maar in tegendeel, het is zeer kalm, voeldt heel veillig aan en er zijn geen papierregelaars aanwezig. Zelfs de geldwisselaar zaagt niet aan je kop en is bovendien heel vriendelijk.

Als we met onze eerste politie-escorte de grens willen verlaten, stapt de gewapende man in, en zet zich comfortabel in Greetjes luchtgeveerde stoel en toont hij naar het midden, waar Greetje dan mag zitten. Zijn uitleg was dat hij aan het raam moest zitten voor te schieten als er iets is. Goed geprobeerd, maar onze uitleg is nog knapper. Zet je maar in het midden, wij doen wel het raam open als je moet schieten en dan kan je langs biede kanten schieten, ha ha, en gij nu!! De man legt zich bij de beslissing van de meederheid neer en zet zich tussen ons beiden op de harde vloer. Net een 500 meter verder rijdt er een camper met bulgaarse nummerplaten de andere kant op. Ik probeer mijn begeleider te vragen of we even mogen terugrijden, maar hij begrijpt niet wat ik bedoel, en doet teken dat we door moeten rijden. Ik draai toch gewoon terug, onder luid protest van onze Calasjnicofdrager. Als we uiteindelijk bij de Bulgaren hun camper komen snapt hij ook de bedoeling en veronschuldigdt zich. We wisselen wat info over hun 4 daagse reis door Pakistan, en hun Pakistanese kaart wordt ingeruild voor onze Iraanse. Ook verkopen we nog 400 liter dieselkaarten die we niet meer konden gebruiken.

En dan rijden we richting Quetta. De weg is redelijk goed en soms heel goed, en loopt dwars door de Baluchistan woestijn. Deze plek is zeer droog en we zien dan ook 2 cadavers van koeien langs de weg liggen. Wat er wel even tegenvalt is het links rijden, mijn begeleider moet me regelmatig aanmanen om toch maar links te rijden, als ik weer eens naar rechts uitwijk van gewoonte.   .    Als we enkele kilometers onderweg zijn passeren we de trein, waar de 4 backpakkers opzitten, er wordt heen en weer gezwierd en zelfs de treinmachinist heeft er plezier in en laat zijn hoorn lang klinken. Dan is het van check post naar check post rijden en onze begeleiding wordt 3 maal afgelost, tot we in Dalbandin aankomen, waar we willen overnachten. De begeleider brengt ons naar de politiepost en daar rijden we binnen om te overnachten. Maar na enkele kabels die te laag hingen nog lager te hangen, vertaald , af te rijden, besluit de chef van dat bureau om ons naar een andere plek te verhuizen. Daar kunnen we rustig en veillig de nacht doorbrengen.

We nodigen Turail Baloch, hoofd van de veilogheidsdienst van Baluchistan, uit om koffie te drinken in onze camper en hij blijft een uurtje praten over Pakistan en de manier waarop het er hier aantoe gaat. Het is een zeer vriendelijke man die van onze veilligheid zijn hoofdprioriteit maakt. Hij laat ons zelf een mobile internet modem om te gebruiken en als deze op mijn laptop niet blijkt te funtioneren laat hij zelfs zijn spiegelnieuwe laptop bij ons achter. Je geeft hem maar terug aan mijn wachters als je gedaan hebt zegt hij. Wat een ontvangst in Pakistan.

We bellen wat met skype en zetten het laatste  reisverslag van Iran op de site met de foto's en gaan dan heerlijk slapen in deze rustige en veilige compount.

 

Quetta.

 

 

We hebben heerlijk geslapen en worden wakker van de fluitende vogeltjes op de compount. We bedanken nog eens de wachters en vertrekken richting Quetta. De rit van 330km verloopt niet helemaal volgens onze planning. De eerst 50km is de baan zoals gisteren, maar daarna gaat het van slechte tot helemaal geen baan meer. Wat een ellende, op bepaalde momenten rijden we gewoon nog 20 km per uur en is dat nog te snel!! De Pakistanesen noemen dit, een weg in aanbouw .En als hun weg dan enigzins berijdbaar is en klaar om te asfalteren, maken ze om de 50 meter een speed bump, en dat voor kilometers lang. Op deze stukken gaat je gemiddelde snelheid onder het vriespunt.  Van de 330km rijden we er 200 op geen weg. We zijn vertrokken om 8 uur en komen in Quetta aan rond de 17:00u. Wat een rit, we zijn gewoon doodmoe en leeggereden. We vragen om naar een hotel gebracht te worden en er wordt Serina gezegd, ok zeggen we, als we er met de truck binnengeraken is het ok, no problem is het antwoord.

Door het drukke verkeer in Quetta, worden we van escorte naar escorte geleid en uiteindelijk rijden we het serina hotel binnen.

Daar zijn ze niet echt blij met onze grote camper en de vereiste is om een kamer te nemen om op de parking te slapen.

We parkeren ons en worden door verschillende in smooking gekleede mannen naar de balie gebracht. Overal moeten we door metaaldetectoren en langs zware beveilliging lopen om binnen het hotel te geraken. Wat we al verwacht hadden: we hadden geen zin de hoge prijs van de kamer te betalen. We laten dan ook de politiebegeleiding terug komen om ons naar een minder dure of gratise plaats te brengen. Er wordt druk gebeld en plots is er een oplossing, we rijden verder en belanden aan een grote school, waar de ingang hoog genoeg is om binnen te rijden. Maar helaas is het hier ook achter het net vissen en worden we niet binnen gelaten. Dan maar naar het politiebureau, zeggen we zelf. Met zijn allen daarheen.  Daar aangekomen zag iedereen het wel zitten behalve één man.

Hij belt en hij belt en dan plots zeggen ze, je moet naar de politieschool. Ondertussen was het al na 8 uur en waren we zo moe en hongerig dat we overal wilden slapen zelfs in de straat. Bij de politieschool aangekomen, duurt het nog zeker een uur voor ze beslissen waar we ons difinitief mogen zetten om te slapen. We eten en duiken in bed  met een snelheid die hoog boven de toegelaten snelheid ligt.

 

 

Sukur.  Een onbekende stad, waar we belanden !     

 

 

We hebben zo goed geslapen dat we zelfs de moskee ( om 5 uuur ) die hier op 200 meter van ons staat niet gehoord hebben.

Maar we worden wel gewekt door tientallen kadetten die rond de camper lopen en ertegenaan botsen en erop slaan.

Nu zien we pas waar we staan, midden op een oefenplein van de kadettenschool. We draaien ons nog eens om in bed, het is pas 7 uur. Pas een uurtje later staan we op, ontbijten en maken ons klaar. Onze politiebegeleiding staat reeds te wachten en weg zijn we. Vandaag hebben we een bank ( om geld te wisselen) en diesel nodig. Onze begeleider die goed engels spreekt rijdt met ons recht naar het schell station, daar helaas geen diesel meer! Het volgende station heeft er wel, en ik tank om 7000 roepi (kleine 70 €) 95 liter diesel. Dat is niet goedkoop, maar zonder rijdt hij niet!

De bank is nog niet open en we rijden verder richting Sibi, een dorpje waar het Bulgaarse koppel heeft geslapen..

Na onze eerste politiebegelieding volgen er verscheidene, maar we zijn het wachten wat moe en beslissen dat ze zelf mogen nakomen. We rijden zonder de begeleiding de bergen in en genieten van de vrijheid en het mooie decor. Het berglandschap is adembenemend en we wanen ons in Utha USA. De weg kronkeldt langs smalle paden tussen de bergketen door, adembenemend. Na een 30 tal km stoppen we om cola te kopen. Uit het niets staat komt daar opeens onze politieescorte aangereden. Die hadden wij al een tijde verloren gereden. Doorrijden, doorrijden, roept hij. Blijkbaar is het hier toch niet echt zo veillig. Geen cola dus, maar wel weer begeleiding. Ze hebben dus gans de tijd achter ons gereden en dat laten we ze voor de rest van de rit ook doen, het is makkelijker en je hebt het idee dat je alleen rijdt. We rijden door Sibi en hebben ogen te kort om aan te schouwen wat je hier allemaal meemaakt. Het verkeer is chaotisch.  De karren met ezels blokkeren het verkeer en daartussen krioelt het van de motorijders en fietser die kriskras overal tussen rijden. Het is een onbeschrijfelijke toestand, waar we gefasineerd naar kijken, alsof we in een filmdecor beland zijn. Dan heb je nog de vele bussen en micro bussen, waar even veel volk op het dak zit dan erin. Die rijden aan een snelheid waar wij bleek van worden, en dat met al die mensen op hun dak, nie normaal!! Meerdere malen roept greet dan ook naar mij pas op een brommer of let op die rijdt nog door. Telkens je van rechts ingehaald wordt, wordt er op de claxon gedrukt, eerst dachten we dat het kwade chaffeurs waren, maar niets daarvan de mensen zijn vriendelijk, lachen een mond witte tanden bloot en zwaaien enthousiat bij het voorbijrijden. Dat maakt dat het niet stressvol doch chaotisch rijden is. Alle het is plezant tussen zo een volk te rijden. Iedereen is blij verrast een toerist in hun land te zien en ze kijken ons dan ook zo lang mogelijk na, lachend en wuivend. Echt wel heel speciaal om mee te maken, Pakistan doorrijden is echt een belevenis die we voor geen geld van de wereld zouden willen missen.

Overal staan er ook verkopers met allerhande waar, kamelen en geiten lopen hier gewoon los rond en regelmatig roep ik oeps vanavond eten we geit!! Maar op het laatste moment ontsnapt ze steeds aan een gewisse dood.

Het links rijden zit nu voledig in mijn hersenen gebrand en we volgen de politie als echte Pakistaanse verkeersgebruikers. Dit wil zeggen als er niet te veel verkeer afkomt steek dan maar voorbij, ze gaan wel aan de kant als je er niet geraakt. Greetje die natuurlijk steeds het sein moet geven om voorbij te steken, wordt roekelozer en roekelozer in haar beslissingen. Ga maar zegt zegt ze, het is maar 1 auto of het is maar een trage vrachtwagen. We amuseren ons met het nieuwe adrenaline spel! De vrachtwagens, die hier bijna allemaal heel mooi versierd zijn, hebben ladingen waar je gewoon vanachterovervalt. Soms zie je de vrachtwagens niet meer door de lading. Greetje ontpot zich tot profesionele fotografe en schiet het ene straffe beeld na het ander. En steeds als je denkt dat je het grootste of strafste gezien hebt komt er vanachter de hoek een grotere of zwaardere geladen vrachtwagen. Het is echt onbeschrijfelijk en we dopen Pakistan tot het land van de exsesen, Amazing Pakistan!!

We moeten nog wat geld wisselen, en in het politiebureau van Sibi, neemt een politieman me mee op zijn Yamaha, 100cc. Op naar de bank zegt hij. De temperatuur is rond de zwoele 40 graden en hij rijdt met mij het centrum door alsof het een auto vrije zondag is. De smog en de stank die er hangt is van een ondifineerbare bron en mengt zich met het chaotische straatbeeld. Aangekomen in de bank zegt de directeur, dat hij alleen dolars kan wisselen. Ik verzeker hem dat ik zonder deze wisseloperatie in zijn dorp vast zit omdat we geen diesel meer hebben en hij grijpt de telefoon om de koers op te vragen. Na een tijdje tikt hij op zijn rekenmachine een heel slechte koers in en ik ga maar akkoord, want we hebben echt nog diesel nodig, niet dringend maar wel nodig.  Op dezelfde gevaarlijke manier als we gekomen zijn rijden we terug naar het politiebureau. We nemen afscheid,

bedanken iedereen en rijden verder richting Lahore. We beslissen uiteindelijk te stoppen in de stad Sukur, waar de politie ons vlug een onderkomen aanbiedt in het plaatselijk hoofdkwartier. Heel vriendelijk zijn ze hier en erg behulpzaam. Bij het binnenrijden nemen we nog een te laag hangende kabel mee en even verder parkeren we voor de nacht.

We slapen weer als rozen, maar horen wel een zware interventie laat op de avond. Alles in paniek en iedereen paraat, toch wel even schrikken. Om ons een goede nacht te wensen zegt de kapitein dat er hier veel bomaanslagen zijn en moorden, hallo !! slaap lekker verder!!

 

 

Mian Channu.

 

In mijn dromen heb ik verschillende bomsenarios overlopen en oplossingen ertegen, maar helaas, ik bedoel gelukkig,  geen echte bommen. We maken ons klaar en ik bekijk nog even de schakelaar van onze electrische trap, die blijft hangen. Bij nader onderzoek is hij gewoon versleten en breekt hij af als ik hem wil vastzetten. Geen verkliklampje meer als de trap open staat dus, is niet zo erg. We laten een jonge man op ons dak kruipen, want de kabel die we gisteren afgereden hebben hangt er nog steeds zielig bij en moet omhoog getild worden. Aan de snelheid en het gemak waarmee de jonge man op het dak van mijn camper kruipt, kan je zien dat ze hier gewoon zijn van op het dak van een truck of bus mee te rijden. We nemen nog een afscheidsfoto en rijden met onze politiebegeleiding de stad uit. Weer onbeschrijfelijke taferelen passeren de revue. We nemen foto's en wringen ons door het chaotische centrum. We rijden de autosnelweg op en passeren voor de zoveelste keer gewoon het tolhuisje zonder te betalen. De politie betaald hier ook niet en wij zijn hun escorte, de man in het hokje zwiert en vindt het allemaal wel ok! We rijden op redelijke goede snelweg en schieten goed op. De ene politieescorte wisselt de andere af en soms rijden ze voor ons en soms achter ons. Dat hangt af van hun snelheid, als ze te traag rijden steek ik ze gewoon voorbij.

Na 550 km gereden te hebben, vinden we het genoeg en stoppen we in een politiepost, langs de snelweg. Greetje maakt lekkere gambas, met een recept van Anemieken en ze smaken heerlijk. We liggen te zweten in ons bed en luisteren naar het voorbijrijdende vrachtverkeer en de geluiden van feestende Pakistaanse politiemannen.

 

 

Lahore.

 

 

Ondanks de zwoele temperaturen, +40 gr hebben we lekker geslapen. Bij het ontwaken staat de termometer op 24 gr binnen.

In tegestelling met Dalbandin en Quetta, waar het slechts 24 graden was en s'nachts afkoelde tot 16 graden is het hier meer dan 40 en s'nachts tot 24 graden. Dit komt omdat we hier op zee niveau zitten in Quetta op bijna 2000 meter.

We staan langs de snelweg, in een politiepost op een 250km van Lahore en gaan vandaag verder rijden tot de Indiaanse grens.

We hebben alle tijd want de grens gaan we niet meer over die sluit om 16 uur en we willen de grensceremonie zien die om 17 uur in de namiddag is.

Voor we vertrekken komt er nog een man, die 9 maanden in Australie Queensland gewoond heeft en perfect Engels spreekt.

Hij toont veel intresse in de SFC publiciteit die we op de achterkant van onze wagen hebben. We geven hem wat uitleg en een brochure. Hij praat en praat en wil van alles weten over ons, en het wordt 10 uur voor we vertrekken, maar we hebben tijd.

Na enkele kilometers rijden zie ik opeens de temperatuur van onze truck snel stijgen, en er gaat zelfs een allarm af. Dit is niet goed. We doen teken aan onze politiebegelieding en stoppen langs de weg. De koelvloeistof van de motor kookt en langs de onderkant van de wagen ziet het helemaal groen van de koelvloeistof die we verloren hebben. Ik denk dat er een waterdarm het begeven heeft. We vullen water bij, maar zien, met draaiende motor nergens geen lek. We vullen het reservoir volledig op en rijden verder, naar een garage. De man bekijkt alles en zegt dat er geen lek is. We gaan een 40km verder nog eens chekken bij een andere garage, wat hier garage wordt genoemd he ! En daar dezelfde diagnoze. We bellen voor de zekerheid nog even naar de MAN garage in Belgie en die zeggen dat er een overdrukventiel zal open gegaan zijn en er daardoor koelvloeistof aan de onderkant te zien is, maar geen lek. Beter genezen dan voorkomen he!!, Maar dan omgekeerd!

We rijden verder en worden om de zoveel kilometer afgewisseld van escorte, soms zie je het bijna niet gebeuren. Op 50 km van Lahore rijdt onze escorte zo traag dat we de benen nemen en ze gewoon achterlaten. In Lahore zelf vragen we een nieuwe escorte, maar daar kijken ze of het in keulen donderd. We rijden dan gewoon op gps naar de grens. De ganse stad door en wat een verkeer!! Om 1600h bereiken we de Pakistaanse grens, de Wahga border. Net op tijd voor de grensseremonie. We wisselen onze Pakistaanse roepies voor Indiaanse munten en krijgen ongeveer de helft in waarde.

Dan lopen we met onze camera naar de grens om eens die seremonie te bekijken. Het is allemaal wel mooi en eens de moeite om te zien als je er toch bent, maar als je er speciaal moet voor komen of blijven zou ik het toch overslaan. Het is een beetje kinderlijk machtsvertoon van Pakistan naar India en vise versa. Om het hardst roepen en elkaar bewijzen dat ze elk de beste zijn, wat een zever!! De Pakistanesen zouden beter hun energie in de economie steken en daar wat aan werken!

Maar ale, de muziek was niet mis en we waren hier toch niets aan het doen.

Morgen om 10u gaat de grens weer open en dan rijden we India binnen.

Pakistan was voor ons een grote verrassing en en heel speciaal land, vriendelijke mensen, heel behulpzaam, mooie senario, heel speciale taferelen en gebruiken, onveilig maar veilliger dan we gedacht hadden, ( er waren 39 politie  escortes ).AMAZING

We zijn heel blij dat we dit land bezocht hebben, en kunnen het iedereen aanraden die houdt van reizen.

« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login