Wijzijnweg.com

You are here:  Home > De reis > 2010 > Nepal
top
Page

Nepal

Van 25 april tot 30 april.

 

Kilometers gereden: 481 km.

 

Voor de foto's klik je      hier

 

 Nepalese grens.

 

 

We hebben gisteren nog net al onze papieren kunnen regelen en zijn dan aan de grens blijven slapen. We hebben heerlijk geslapen, maar als we wakker worden is het een drukte van jewelste. Het lijkt wel een heksenketel. Iedereen wil de grens over en alles staat vast. We maken ons klaar en proberen uit onze parkeerplaats te rijden, maar alles staat muurvast. Greetje gaat met een paar mensen praten om zich te verzetten, zodat wij er ook uit kunnen. Uiteindelijk komt er een politieagent helpen om ons te bevrijden.

We rijden stapvoets de grens over en het duurt zowaar een uur voor we vrij verkeer hebben. Het eerste stadje dat we tegenkomen, stoppen we om geld te wisselen en onze mail te bekijken. Ik parkeer de wagen langs de kant van de straat, zoals iedereen hier dat doet, maar er staat vlug een politieagent bij mijn truck die zegt dat ik moet verder rijden. Ik leg hem uit dat we naar de bank moeten, en zeg hem dat ik blijf staan, punt! De bank gaat tergend traag en het internet nog trager, maar we vegen er onze frak aan, tot grote ergernis van die vervelende politieman! Toch loopt alles goed af en we rijden verder richting Kathmandu.

Als in het begin het landschap erg op India trok, is dat nu volledig veranderd, dit is Nepal die tevoorschijn komt. Het is altijd mooi om een land zien te veranderen, nadat je de grens bent overgereden.

Onze truck zijn waterverlies wordt angstvallig groot en we moeten actie ondernemen, voor we in de problemen geraken. Net voor we de bergen induiken, stop ik bij een redelijke uitziende garage en vraag de man of hij me kan helpen. Het reservewiel van het dak gelegd, de koppeling tussen cabine en woongedeelte los gemaakt, en de cabine van de truck gekanteld. Dat alles in de brandende zon, zweten geblazen!! De man heeft het lek vlug gevonden, en stuurt iemand om een nieuwe darm. Het duurt wat, maar we zijn blij dat ze het gevonden hebben. Als alles gemaakt is vullen we met water en ontdekt hij het echte lek. Een bout van 10 heeft zich in een darm geboord en dat is de schuldige. De darm wordt doormidden gesneden en met 2 spanriemen aan elkaar gezet. Als we nu opvullen is alles perfect. De prijs is belachelijk laag, 10 € en we monteren alles terug en vertrekken, de bergen in.

Wat een goede beslissing om dit voor de bergpas te maken, we klimmen langs smalle wegen tot 2470 meter en Greetje is bloed nerveus. Ze loopt over van de stress, wat een ellende voor haar. Ik probeer haar te kalmeren, maar niets helpt, ze heeft een schrik opgedaan toen we de Nemrud Dagi in Turkije gereden hebben en dat op haar verjaardag! Als we de pas over zijn is het alleen nog naar beneden en dan komt ze wat tot rust. Op een 75km van Kathmandu slaat het noodlot weer toe. We stoppen om een paar spullen recht te zetten achterin,want door de bochten en putten vliegt onze frigo en diepvriesdeur regelmatig open. Ik controleer het waterpeil van de motor en alles is weg!! De darm die de man aan elkaar gezet heeft is helemaal los en de spanbanden zijn verdwenen! Gelukkig is er even verderop een mooie open vlakke plaats, waar we kunnen overnachten. We overleggen onze optie's en besluiten om morgen naar het dichtstbijzijnde dorp, met de moto hulp te halen. We stoppen een paar mensen, maar niemand heeft gereedschap bij om ons te helpen. Als ik weer eens een vrachtwagen stop, wil die spontaan helpen en we besluiten de cabine weer te kantelen. Het is donker tegen dat de darm weer hersteld is, maar we zijn blij dat we morgen gewoon verder kunnen rijden, zonder eerst hulp te zoeken. De man is super vriendelijk en wil niets voor zijn hulp. We zetten ons wat buiten en kijken naar de opkomende maan.We genieten van de prachtige omgeving en wanen ons gezegend, we zouden hier nooit gebleven zijn als we niet in panne waren gevallen. Het is hier wondermooi. We kijken naar de prachtige berglandschappen, en de koele temperatuur ( we zitten op 2000 m en het is s'nachts 20 graden) is een heerlijke verwelkoming na weken in bloedhete omstandigheden geleefd te hebben. We kijken nog een Dvd en vallen dan moeilijk in slaap door de te grote stilte, normaal slapen we op benzinestations waar 24 u een waker is . De stilte zijn we niet gewoon en doordat we alleen staan zijn we toch iets alerter vandaar het moeilijke slapen. Wat een dag!!!

 

Kathmandu.

 

We hebben niet goed geslapen, we zijn niet gewoon om in zo een stille omgeving te slapen, en als je dan toch iets hoort is het luisteren en wakker liggen. Gelukkig is de truck voor de tweede keer hersteld en rijden we de 75 km die ons van Kathmandu scheidt. De weg is het eerste stuk bar slecht en wordt dan ietsje beter, maar in totaal is het toch een lange rit. We rijden over ongelofelijke passen en langs smalle wegen, die aan de bergwand gekleefd zijn. We rijden, bij het kruisen van andere vrachtwagens, soms met ons wiel op de laatste centimeter weg, naast een afgrond van honderden meters steil naar beneden. Greetje haar stressniveau staat weer in het rood!! Dat arme schaap heeft echt een bergfobie opgedaan. Bij de volgende bergpas neem ik de vlieger zegt ze me! Ik rij nooit meer bergpassen bevestigd ze nog eens, om zeker te zijn dat ik het begrepen heb!

Als we over de pas zijn, geeft ze wel toe dat het berglandschap waar we doorgereden zijn, wondermooi was en ze toch blij is dat ze het gezien heeft. Als we terug rijden nemen we een andere weg, zonder bergpassen, die is drie keer langer, maar zonder stress!

We zoeken een slaapplaats in deze super drukke stad en vinden niet echt iets. We weten van een camping, dicht bij de Monky tempel, maar geen kat kent dat hier. Uiteindelijk vinden we toch een plekje bij een benzinepomp ( waar anders?) en de man is super vriendelijk. We parkeren op het enige stuk beton dat het station rijk is en halen onze tweewieler uit. Ik heb wat werk aan de garage lift, waarmee de moto uit de truck komt, er is een ketting een tand versprongen en de klep sluit niet meer correct.

Hier is de temperatuur te doen en ik begin eraan. Na een uurtje of twee is het nog steeds niet ok, maar wel veel beter, en ik hou het voor bekeken. We gaan naar de stad! We rijden een kilometer of 5 en zijn in het centrum. We hebben honger als beren en zin in een steak. De Everest steakhouse is naar het schijnt de moeite en we proberen het uit. Na meer dan een maand zonder steak, is het lekkerder dan je denkt en we zijn tevreden. Het is reeds laat geworden, na de maaltijd en we lopen nog wat in het drukke centrum, maar alle schaars verlichte winkels, sluiten reeds. In Nepal is er ook meer geen elektriciteit dan wel. We rijden naar onze slaapplaats en duiken in onzen tram.

 

 

Veel beter geslapen, wel wat lawaai van blaffende honden, maar we liggen hier goed. We staan op, groeten onze benzinepomphouder en maken voor de 5 mannen een tasje koffie met melk en suiker. Ze zijn hier heel vriendelijk en vandaag gaan we de camping zoeken waar Casper ( een andere overlander) heeft gestaan. Dan beslissen we of we verhuizen. We bellen Khrisnaman, een ander contact dat we hebben ook via Casper. We spreken af in de Kathmandu Guesthouse in Tamil, het toeristische centrum van Kathmandu. De man is heel vriendelijke en we drinken samen iets en hij vraagt wat we allemaal willen doen. De meeste mensen die hier in het toerisme werken, organiseren, trekking s, raftings, of klimmen. Ook het serieuze klimwerk is hier voorhanden. Je kan voor een prikje naar het base camp ( 5500meter) van de Mont Everest stappen. Maar dat is allemaal niet wat wij willen en de Khrisnaman ziet vlug in dat hij aan ons niet veel zal verdienen. Toch blijft hij vriendelijk en toont ons verschillende dingen die we zoeken. Onder andere de Indische ambassade. Daar moeten we zijn om onze Indische visa te laten afstempelen ( endossement noemt dat ) om terug met dezelfde visa India binnen te mogen. Vroeger was dit niet nodig, maar nu zijn er nieuwe wetten en moet dit wel. De ambassade ziet er heel modern uit, met een apparaat om nummertjes te trekken zoals bij ons in Europa., zit propvol met mensen. Iedereen die natuurlijk in Nepal is moet hier passeren, we moeten even geduld hebben tot onze nummer er is. Voor ons zitten 2 meiden en Greetje merkt op dat het ene meisje in het Nederlands aan het schrijven is. Ze knoopt een gesprekje aan en het blijkt een Nederlands meisje, Alice en een Duits meisje te zijn die samen reizen. De Duitse Maya leeft in Schotland en spreekt perfect Engels.

Onze papieren hebben wat voeten in de aarde. Die stempel krijg je alleen als je een vliegtuig ticket hebt dat bewijst dat je India terug zal verlaten. Als je rijdt dan moet je bewijzen dat je een visa hebt van een volgend land waar je heen wil, anders moet je 2 maand wachten voor je weer India binnen mag. En wij hebben dit nog zo gevraagd aan de Indische grens toen we Nepal binnen reden. Wat een kut regel!! Greetje zegt dat ik kalm moet blijven en zal dit wel even regelen. Ze legt alles geduldig uit en gebruikt haar charmes om de man te overtuigen dat we terug naar India moeten, omdat we willen verschepen, vanuit Madras,voor onze Indische visa verlopen is. Hij wil dat ze de carnet de passage (autopaspoort) kopieert en de paspoorten en er een brief schrijft waar onze reisroute opstaat met datum. Wie weet nu bij godsnaam waar we zullen zijn en wanneer. Ik ga de carnet vlug halen in onze truck op een 3 km van hier en kopieer dan de paspoorten naast de ambassade en klaar is kees, 15 € betalen en om 17,30 mogen we om de paspoorten komen!! Ondertussen hebben we uitgebreid kennis gemaakt met Maya en Alice en gaan we samen iets drinken, wat verderop. We maken er een gezellige namiddag van en voor we het weten, moeten we ons haasten, want het is17,30. We nemen afscheid van de meiden en wisselen onze mails uit, we houden contact. De moto op en naar de ambassade hier wat verder. Alles is in orde, we moeten alleen nog naar de ambassade in India om ons te laten inschrijven, wat een rommel! We zien het wel, we kunnen toch al terug.

De rest van de dag spenderen we in Tamil, met shoppen en rondlopen, en na een pizaatje, en een e-mailtje in een leuk restaurantje rijden we huiswaarts. Greetje haalt haar achterstand in de rumicup competitie in en we duiken in ons bedje.

 

 

Ik heb hier zeker iets verkeerd gegeten ik heb de vliegende schijterij. Deze nacht heb ik onze wc gevuld en deze morgen is mijn buik net een rommelpot. Ik slik wat immodium en probeer nog wat te rusten. De Khrisnaman staat aan onze camper te wachten tot we wakker worden, en heeft geen sjans, we slapen lang, doordat ik me niet goed voel Als we hem spotten, maken we ons klaar en trakteren we hem op een inbijtte in de camper. De man verschiet zich blauw, van ons rijdende huis en heeft en half uurtje nodig om te bekomen. We gaan samen op pad om wat spullen te kopen voor de herstelling van een paar kasten en onze motor. We hebben een koelslang nodig en wat sleutels en vijzen. Na wat zoekwerk vinden we alles en morgen zal ik de boel wel herstellen, vandaag voel ik me te slecht. We rijden naar het centrum en houden ons daar wat rustig, wat internetten en wat shoppen.

Mijn buik protesteert hevig, maar ik kan toch wat eten, en het betert beetje bij beetje. Net als we willen terug keren naar de camper, lopen we een koppel Zwitsers tegen het lijf, met 2 kinderen. We maken een praatje en wat blijkt, ze zijn ook op weg met een camper. Ze komen van Zuid Amerika via Australië en Maleisië, naar India en Nepal. Wat een toeval. We praten wat, maar ze moeten verder, omdat ze bij vrienden moeten gaan eten. We wisselen gegevens uit en misschien zien we ons morgen nog.

We rijden camperwaarts en Greetje vergroot nog haar voorsprong in de rumicup competitie, t' is nie moeilijk ik heb het haar geleerd, ha ha!!

 

Vannacht heerlijk geslapen, en het was alsof de honden op vakantie waren, niets van geblaf. Mijn buik is beter, maar mijn stoelgang toch nog helemaal niet. Het komt wel goed. Vandaag ga ik onze kasten maken, en de motor van de truck. Want we willen morgen, verder rijden terug naar India. Op 1 mei en dat is overmorgen, zijn de Maoïsten van plan, om Kathmandu en Nepal, op stelten te zetten en dan zijn we hier liever weg.

Ik krik de cabine van de wagen omhoog en zie dat de waterdarm terug gesprongen is, de spanriemen zijn stuk, doordat de twee darmen met een stukje plastiek buis aan elkaar gezet zijn. Een jongen van het benzinestation gaat mee met me op de moto en we zoeken de juiste darm en gebruiken een ijzeren stuk van een waterleiding om de darmen aan elkaar te zetten. Op een uurtje is alles geklaard en staat de cabine weer beneden. Dan nog de kasten maken. Ik heb gisteren 2 stukjes laten lassen om de frigo en de diepvries van binnenuit dicht te schroeven, en die moet ik nu nog alleen monteren.

Als alles klaar is vertrekken we richting stad en gaan we bij de Thai eten. Het restaurant zit zonder elektriciteit en het is er ferm romantisch. We hebben beiden wel eens trek in een biertje, wat bij ons maar eens in het jaar voorvalt. Het eten is heel lekker, alleen als de rekening komt, zeggen ze dat we niet met visa kunnen betalen, omdat er geen elektriciteit is. De man zijn computer staat op en er brand een lamp via de omvormer op batterijen. We zeggen dat we alleen visa hebben en ze zijn vlug akkoord. Wat een trukken!

We lopen nog wat de straten af en er hangt een zware regenbui boven Kathmandu, en enkele uren later begint het te regenen, zoals het alleen hier in het Oosten kan. We schuilen in een winkel en gaan daarna iets drinken tot de bui over is.

De bui gaat niet echt over, maar het regent wel minder en we rijden naar de camper. Daar hebben we afgesproken met het Zwitsers koppel. Ze hebben gisteren onze camper gezocht, maar vonden hem niet en hebben vandaag wat beter gezocht.

Ik probeer de moto in de garage te zetten, maar die weigert weer dienst, wat een ellende! Later op de avond begeeft ook de omvormer het nog en zitten we helemaal in het sop.

We hebben ook een dakraam laten open staan en in de truck staat wat water. Greetje aan de kuis en ik hou die Zwitsers wat aan de praat. Hun kleinste spruit slaapt al en die leggen ze verder te slapen op ons bed. We maken er samen een gezellige avond van en wisselen overscheep adressen en andere info uit. Khrisnaman komt ook nog aangewandeld, hoe meer zielen hoe meer vreugd.

 

Terug naar India.

 

Het heeft gans de nacht geregend en onze wagen is helemaal weer proper, zonder hem te wassen. De moto staat er maar triestig bij en zeiknat. Ik ga hem in zijn stal zetten, dat we kunnen vertrekken. Ik kruip via ons bed in de garage en het luik valt 30cm naar beneden, ik schrik me een bult! Met wat hulp van de benzinestations mannen krijgen we de boel weer dicht en kunnen we rijden. Het is pas 7,30 uur s'morgens en we hebben 280km tot de grens. Normaal moet dat lukken. We rijden na een korte file de stad uit en zien vele mannen met rode vlaggen van de Maoïsten die naar de stad aan het rijden zijn, voor de demonstratie van morgen.

We zijn blij dat we hier weg zijn, laat ze de boel maar op stelten zetten, wijzijnweg.com

Langs de weg zien we verschillende zware ongelukken die nog maar pas gebeurd zijn, Nepal is nu ook niet het veiligste land om in rond te rijden op gebied van verkeer dan!! Greetje geniet van de prachtige landschappen en schiet 2 rolletjes foto' helemaal leeg. Je kan ze bekijken op de web-site, ha ha! Tegen de middag gaan we op zoek naar een restaurant, en we vinden een mooi ressort, waar we lekker eten. Er lopen veel toeristen en onze truck heeft bekijks. Er is zelfs een man uit Lommel, die zegt dat ik wel serieus de weg kwijt ben. Ik leg hem uit dat ik steeds probeerde terug te rijden, naar het Oosten en echt België, niet meer vond. Na de eet pauze, rijden we verder richting grens, waar we rond 1600h aankomen.

Net voor de grens hebben we nog een aanrijding met een blauwe toektoek, (moto riksja). De man, die aan het slapen was, knalt op onze zijkant als ik hem voorbijsteek. We hebben niet veel schade, maar het is wel jammer onze mooie wagen heeft nu een blauwe plek. Ik dwing de toektoek tot stoppen, want die rijdt gewoon verder, niets aan de hand! De man begrijpt er niets van en verstaat zeker geen reet van mijn ongenoegen. Hij bekijkt het blauwe plekje en zegt, no problem!! Ik kan hem wel levend villen, maar Greetje zegt dat ik niet mag. Na een tijdje staat er wel 100 man te kijken en zich met de boel te bemoeien. De politie probeer iedereen te bedaren en vooral mij dan! Uiteindelijk zegt de politie dat we samen naar de bureau moeten rijden en het daar wel zullen uitzoeken. Ze rijden voor en nemen ons door het drukke stadscentrum, niet normaal, we gaan hier zeker nog 2 3 toektoek's omrijden,voor we aan het politie bureau zullen zijn. We zeggen dan ook aan de politieman die bij ons meerijdt dat we willen voort rijden naar de grens en gans de boel vergeten. Die man verstaat er geen jota van, maar nadat ik hem even heb duidelijk gemaakt dat ik echt weg wil, springt hij kordaat uit mijn auto.

We moeten zoeken naar de uitgang voor de grens, maar na wat stress hebben we die gevonden en 15 minuten later zijn we reeds de papieren aan het regelen. Eerst Nepal en dan de Indische kant. Het gaat redelijk vlot en na nog een kilometertje of 3 rijden slapen we aan een benzinestation.

Nepal was mooi en zeker te kort, maar we willen geen onnodige risico's zoeken.

 

 

 

 

 

 

 

« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login