Wijzijnweg.com

You are here:  Home > De reis > 2010 > Maleisie 1
top
Page

Maleisie 1

Van 9 juni tot 17 juni.

Voor de foto's klik je      hier

Kuala Lumpur.

We landen na een desastreuze vlucht met 16 uur vertaging in Kuala Lumpur. We zijn meer dan 30 uur in touw geweest, en zijn gewoon klaar om in slaap te vallen tijdens het wandelen. In ons hotel wacht ons nog wat papierwerk door te nemen met de man die onze camper uit de haven gaat halen. Jason een onverstaanbaar Engels sprekende maleisieer, legt ons uit wat er moet gebeuren. Hij vraagt ons nu te betalen en vraagt ons direct meer dan wat was afgesproken, een borg van 2000 ringgit ( 500 euro) Het begint hier weeral goed. We zijn te moe om te protesteren en hij verzekerd ons dat het om een borg gaat en het geld zeker terug zullen krijgen. Hij zegt dat we vrijdag de camper zullen hebben en wij willen maar een ding, slapen..............

 

Om 1300h in de namidag worden we wakker denkende dat het s'morgens is. We willen nog slapen, maar onze frisse verscheper Jason heeft zijn geld nodig en we moeten dus naar de bank. We wilden hem gisteren euro's geven, maar dat vondt hij geen goed idee, het moesten dollars zijn. Dus gedaan met slapen en naar de bank. We schrijven 950 dollar over op zijn rekening en betalen 2000 ringits ( 500€) voor een waarborg. Dan kruipen we terug onder de lakens en buiten wat eten gebeurt er niets meer die dag.

 

Vrijdag is het nu, en we zouden onze camper vandaag kunnen afhalen, maar die klojo van een Jason heeft er geen verstand van en gans de boel loopt in het honderd. We rijden mee naar de haven en praten met de duane officier om te vragen of het niet kan in orde komen, maar met die man is geen water te bevaren. Hij moet een IP hebben Inportation Permit. En zegt dat we dat moeten aanvragen. Normaal in alle landen heb je voldoende met de Carnet de pasage, en deze man wil meer. Jason begrijpt het ook niet, maar dat is niets nieuw die man begrijpt vele dingen niet, zo een LUL. Hij is ook nieuw in de branche . Normaal werkt de verscheper van Chennai samen met een Indier hier maar die is op verlof naar Indie dus werdt ons die Jason aangewezen Het is nog maar het tweede voertuig dat deze man doet. We proberen nog wat rede te krijgen in zijn achterlijk brein, maar niets kan helpen. We besluiten dan maar om gewoon de boel zo te laten en weten echt niet hoe het nu verder moet. Hotelverblijf verlengen, nog geen terugticket kunnen boeken en niet weten waarmee we maandag moeten beginnen maakt dat we een slapeloze nacht hebben. We liggen samen tot 5 uur in de morgen te draaien en te keren.

Vandaag gaan we naar de outdoorschop van Thomas, een gereputeerde overlander van Kuala Lumpur. Deze man zit momenteel in Zuid Amerika, maar zijn personeel helpt ons met een andere verscheper te vinden. Deze man bellen we direct en hij neemt de papieren over van Jason. Hij gaat dezelfde dag nog chekken en belt later terug, om ons te confirmeren, voor ons, de wagen dinsdag vrij te hebben. Zonder IP en onnozele papieren die zeker niet nodig zijn. Eindelijk iemand die weet waar hij mee bezig is.

Nu maken we vooruitgang. We houden close contact met Abul, en kunnen terug wat genieten, na al onze stress.

Nu we Abdul hebben gevonden voor onze papierenwinkel op te klaren, zijn we er wat meer gerust in. We kunnen ook terug slapen, en deze man beloofd ons dat we de truck op dinsdag kunnen uit de haven halen.

We gaan naar het centrum en kunnen eindelijk wat relaxen, en genieten van deze mooie stad. Kuala Lumpur is een moderne stad, waar veel te zien is. We willen de hoogste torens van Maleisie bezichtigen, maar vangen bot. De bezichtiging is gratis en uitverkocht. Als je een tikket wil moet je, s'morgens komen aanschuiven en dat hebben we er nu ook niet voor over. We doen het wel als we terug zijn in September.

De werldbeker voetbal is net gestart en we pikken een paar wedstrijden mee in het hotel. Vooral Argentina intreseerd ons, omdat onze schoonzoon daar zijn roots heeft. Het is ook een goede ploeg en we hopen dat ze winnen.

We hebben een tikketje op zicht om terug te vliegen, na dat we de camper uit de haven krijgen en hem parkeren, maar we durven het niet vastleggen, omdat we willen zeker zijn. Hopelijk vliegen we woensdag 16 juni huiswaart.

Vandaag is het de grote dag, de camper zou moeten uit de haven komen.

Abdul laat ons naar Port klang komen rond de middag en we nemen de trein richting haven. De eerste verscheper, Jason belt ons met slecht nieuws, de betaling die we overgeschreven hebben is nog niet op zijn rekening gestord en hij kan de wagen niet vrijgeven als het geld er niet opstaat. Weer problemen!!

Wegaan met Abdul naar zijn bureau en proberen een oplossing te vinden, om vooral onze truck vandaag te hebben. Na een stevig gesprekje met deze mensen besluiten we om het over een andere boeg te gooien en de wagen zowiezo uit de haven te halen zelfs zonder hun hulp. Abdul is een profecioneel en kent zijn baan en zijn werk. We bestellen een kraan en na enkele uren wachten wordt onze truck op een dieplader gehesen. Daarna rijden we hem buiten de haven en met behulp van 2 mobille kranen wordt hij van de dieplader op de grond gezet. Dan rijden we van de flatrack op de dieplader met de truck en dan van de dieplader op de straat.

Eindelijk staat onze truck vrij en is hij weer in ons bezit.

Jason die zijn comitie ziet verdwijnen, komt wat zagen over het geld dat we hem nog moeten. Maar greetje legt hem simpel uit dat hij een knoeier is en in feite aan ons nog geld zou moeten betalen, voor het verlies dat we geleden hebben.

Het is al laat aan het worden en we willen vandaag ons vliegtuigtikket nog vastleggen, dus vlug weg naar de stalplaats.

We hebben nog geen verzekering voor onze truck ( en die is hier verplicht ) maar het is niet ver tot aan de stalplaats, dus!!

Door al de stress en de haast die we nu weer hebben gebeurt het ongelofelijke.

Ik overzie een wagen die naast me rijdt in mijn dode hoek en knal, 3 km in Maliesie en ons eerste ongeluk!! De man zijn auto is er mooi aan toe een dikke buil en zijn achterlicht is verdwenen. Abdul komt eraan en na 2 minuten is dit geregeld en rijden we verder. Hij gaf de man 200 ringit ( 50 euro) en hopla wij verder.

We rijden de ziel uit ons lijf en geraken net op tijd om 21 30 h aan de petronas torens. We lopen naar boven en kunnen nog net onze tikket voor morgen betalen en vastleggen. Wat een opluchting en wat een dag.

Morgen om 1800h vliegen we huiswaarts, het is dan toch gelukt.

We gaan naar het hotel en slapen heerlijk, en stressloos. De spanning en de stress van de laatste dagen valt helemaal van onze schouders. Bij de volgende verscheping willen we dit anders aanpakken, dit was niet normaal. Buiten het feit dat we uiteindelijk veel te veel betaald hebben, is het ook een zeer moeilijke en lange verscheping geweest.

Op woensdag stallen we de wagen op zijn definitieve plaats en we gaan tegen de namidag naar de luchthaven.

Na een vlucht van 10, een pauze van 5 uur en nog een vluchtje van 5 uur zijn we terug in Belgie, het is hier net winter en we zijn blij, om eens kou te hebben.

Op 13 September vliegen we terug naar Maleisie om onze reis verder te zetten, tot dan blijven we bij onze kinderen en ons eerste kleinkindje dat rond juli geboren moet worden. Wij noemen hem alvast Coco want een naam hebben de makers nog niet gevonden.

« prev top next »
top
Menu

Powered CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Web support: website123.be | Login